Naczynie służyło do przechowywania wonności, leczniczych mikstur czy może nawet do popularnych w Azji używek. Jest wykonane z brązu bądź mosiądzu i srebrzone.

To stara profesja, głęboko zakorzeniona w japońskiej tradycji. Polega na swobodnym nurkowaniu, kobiety schodzą pod wodę na jednym oddechu nawet na głębokość 20 metrów w poszukiwaniu słuchotek, jadalnych wodorostów i ślimaków abalone uważanych w Azji za morskie trufle

 Tu mamy smutek, niezadowolenie ale bywają twarze uśmiechnięte. Resztę powierzchni czaszki pokrywa skomplikowany, geometryczny wzór przypominający plemienne tatuaże z tej części świata. Choć mnie osobiście ten wzór przypomina malarstwo Aborygenów.

Pojemnik zdobiony jest techniką Shibayama. Polega ona na intarsji drewna innymi materiałami. Kością i macicą perłową. W tym przypadku mamy aplikacje z kości bydlęcej choć najczęściej używano kości słoniowej.

Są to istoty potrafiące zmieniać swoją postać, wywierające piorunujące wrażenie na mężczyznach doskonałością własnego ciała. Aspary są dość kochliwe, czasem podstępne w relacjach z odmienną płcią.

Gdyby nie pomoc wyszukiwarek nigdy bym nie wpadł na pomysł, że jest to ozdobna końcówka drążka palankinu, bogato zdobionej lektyki przeznaczonej do transportu dostojników, z najbogatszej warstwy społecznej.

Tym razem na paryskim straganie, ulicznej giełdy antyków, kupiłem wazon odpowiadający perskiemu wzornictwu z okresu panowania dynastii Safawidów.

Napisano tam, że podobne rzeźby robił odłam ludu Fang, Ntumu z północnego Gabonu. Sugerowano, że rzeźba mogła stanowić część insygniów władzy szefa klanu. Mogła zdobić laskę władzy, berło, łapkę do odganiania much czy toporek. Osoba posiadająca te insygnia korzystała z opieki strażnika kości byerii ale jednocześnie miała obowiązek zapewnić pomyślność swojej społeczności i dbać o kości przodków.

 A I jednoznacznie uparła się, że największe podobieństwo figurka wykazuje do chińskiej ceramiki grobowej, w typie Sancai, z dynastii Tang

Tu mamy nieco plebejską wersję tej historii bowiem mężczyzna walczy z wilkiem.

Spektakle Noh są poważne, zajmują się duchowością, miłością, zemstą. Teatr Kyogen jest prześmiewczy, satyryczny, komiczny. Oferuje ulgę wobec poważnych, trudnych aktów teatru Noh.

W japońskich maskach istotny jest każdy szczegół, dla przeciętnego odbiorcy z innej kultury, nieraz zupełnie niedostrzegalny.Dlatego nie potrafię z całą pewnością przypisać maski do konkretnej postaci spektaklu