Tańcząca Aspara. Brąz. Szkiełka. Tajlandia. Kambodża. XIX wiek.

Postać tańczącej bogini to temat bardzo popularny w sztuce Azji. Aspara jak to przedstawia mitologia indyjska jest boginką z chmur, wody i deszczu. Aspary a jest ich 26, zamieszkują niebiańskie pałace, są żonami Gandharwów, nadwornych muzyków Indry, zabawiają swoim tańcem bogów. Szczególną uwagą Aspary obdarzają poległych bohaterów. Zapewniają im wieczną rozkosz w raju. Aspary to istoty potrafiące odnaleźć się zarówno na ziemi jak i w niebiosach.

Są to istoty potrafiące zmieniać swoją postać, wywierające piorunujące wrażenie na mężczyznach doskonałością własnego ciała. Aspary są dość kochliwe, czasem podstępne w relacjach z odmienną płcią. Często wykorzystywane przez bogów do sprawdzenia prawdziwości zasad głoszonych przez mędrców i ascetów. Zwykle odnosiły sukces uwodząc najbardziej nawet radykalnych ascetów. Porównywane do aniołów, określane mianem niebiańskich dziewic, nimf.  Są bohaterkami wielu opowieści w dziełach literackich buddyzmu i hinduizmu. Ich postacie inspirowały wielu artystów sztuk plastycznych od Chin poprzez Indie aż po Wietnam i Kambodżę.

Miałem już w sklepie rzeźbę przedstawiającą tańczącą Asparę. Tę zdobyłem w Polsce w wyniku wymiany kolekcjonerskiej. Myślę, że została wykonana w XIX wieku. Sposób zdobienia sugeruje sztukę tajską bądź khmerską. Zachowała się w niezłym stanie choć stracił część kolorowych szkiełek. Jest też mankament na jednej ze stóp ale jak sądzę został rozwiązany za pomocą podwójnej podstawy.

Sama brązowa postać Aspary ma 33 cm wysokości, 17 cm szerokości i 18 cm głębokości. Stoi na drewnianej podwójnej podstawie o wysokości 6 cm i średnicy na dole 15,5 cm.