Piłkarz. Drewno. Sztuka kolonialna. Baule. WKS. XX wiek.

Myślę, że to prawdziwa perełka sztuki kolonialnej. Autentyczna i według mnie ma już na pewno przynajmniej pół wieku. Świetnie oddane indywidualne rysy twarzy. Urzekły mnie szczególnie długie, pięknie modelowane baki. I cała nieporadność afrykańskiej rzeźby w pozostałej części postaci. Gdyby temu kolesiowi rzeczywiście przyszło wybiec na boisko z takimi nogami, przeciwnicy skonali by ze śmiechu. I warto jeszcze zwrócić uwagę na szyję. Kształt z charakterystycznymi zgrubieniami wzięty żywcem z rzeźb sztuki plemiennej.

Piłka nożna to gra białego człowieka. Jednak przeniesiona na kontynent afrykański dała możliwość wybicia się wielu czarnoskórym piłkarzom. Bożyszczem tłumów był przecież Pele. Dobra gra w piłkę dawała wysoką pozycję społeczną, szacunek i prestiż. I to w gruncie rzeczy dokumentowała rzeźba kolonialna.

I głównie o to w tej rzeźbie chodzi. O prestiż, symbol zamożności podkreślający status społeczny. Korkowy hełm, europejski strój. Także strój piłkarski. Wszystkie te przejęte od białego człowieka atrybuty, miały podkreślać nową sytuację w jakiej znaleźli się bogaci, rdzenni mieszkańcy Afryki. Nowe elity neokolonialnego społeczeństwa.

Można by powiedzieć, że to wszystko pożyczone, obce plemiennej tradycji. Prawda jest nieco inna. Warto przypomnieć jak wielką wagę przywiązywała stara rzeźba plemienna do zewnętrznych atrybutów określających status społeczny. Wymienię choćby olbrzymie starannie ułożone fryzury, skaryfikacje, tatuaże, obręcze na szyi i kostkach nóg, specjalnie modyfikowane warg i uszy. Portretowane osoby umieszczano w otoczeniu zwierząt symbolizujących siłę i mądrość i przebiegłość. Wkładano w ręce miecze, włócznie, ozdabiano biżuterią. W rzeźbie kolonialnej miecz zastąpiła teczka, biżuterię zegarek, skaryfikację garnitur i krawat czy jak w tym przypadku piłkarskie korki.

Rzeźba ma 29 cm wysokości, 8 cm szerokości i 6 cm głębokości.