Teatralna rozpacz. Brąz. Polska. XX wiek.

Rzeźba kojarzy mi się z teatrem. Głównym jej tematem jest twarz  a właściwie symbolizująca ją maska. Z pustymi oczodołami i ustami otwartymi do krzyku. Może przedstawia rozpacz lub strach. Ekspresję rzeźby dodatkowo podkreślają symboliczne dłonie, z guzłowatymi palcami, podtrzymujące „głowę” w dramatycznym, teatralnym geście. W zależności od perspektywy z jakiej się na rzeźbę spogląda te dłonie mogą również przypominać koronę cierniową, symbol cierpienia w tradycji chrześcijańskiej.

Maska i gest to niewątpliwie symbole teatru. We mnie wywołują skojarzenia z grecką tragedią, kolebką teatru, miejscem narodzin podstaw europejskiej kultury.

Nie sądzę aby rzeźba była statuetką nagrodową. Za duża i za ciężka. To rzeźba, za pomocą której, artysta odnosi się do cierpienia i rozpaczy, pokazanych za pomocą teatralnych symboli. Maski i gestu.

Rzeźbę kupiłem podczas Jarmarku Dominikańskiego. Moim zdaniem może być dziełem polskiego artysty.

Rzeźba ma 31 cm wysokości, 9 cm szerokości i 9 cm głębokości. Nie jest sygnowana i nie mam pomysłu kto może być jej autorem.