Samowar. Miedź. Mosiądz. Kaszmir. XIX wiek.

Nie mam wątpliwości, że przedmiot jest stary. Sądzę, że pochodzi z XIX wieku. Na pewno też nie został wytworzony z myślą o sprzedaży dla turystów. Był w codziennym użytkowaniu o czym świadczą liczne ślady.

Samowar w Kaszmirze oprócz funkcji czysto użytkowej świadczył o statusie i bogactwie jego właściciela. Im bogatsze zdobienia tym większy prestiż dla jego posiadacza.

W samowarach parzono tradycyjną w Kaszmirze herbatę kehwa. Była to mieszanka liści zielonej herbaty z szafranem. Czasem z kardamonem, goździkami, imbirem a nawet z czarnym pieprzem. Herbatę podawano z siekanymi migdałami lub orzechami włoskimi. Słodzono cukrem lub miodem. Konstrukcja samowaru, wypełnianego na ogół węglem drzewnym, pozwalała na powolne podgrzewanie i długotrwałe utrzymywanie temperatury co wydobywało aromat wszystkich składników mieszanki.

Choć o Kaszmir w XX wieku wybuchły między Indiami i Pakistanem trzy wojny to tu mamy wyraźny wpływ sztuki islamskiej.

Podstawa czerpie z islamskiej architektury. Brzusiec zdobi typowa arabeska, wzór zdający się nie mieć początku ani końca, mający skłonić do kontemplacji nad boskim porządkiem świata. Buta wzór w formie łzy czy migdała ma symbolizować życie, płodność i wieczność podobnie jak liście palatyny, uważanej w Kaszmirze za święte drzewo. Charakterystyczny jest też mosiężny uchwyt w formie smoka lub jak kto woli delfina bo różnie jest opisywany.

Samowar zachował się w dobrym stanie. Niewielkie naprawy czy zagniecenia w niczym nie umniejszają jego uroku. Niczego nie czyściłem nie chcąc naruszać ponad stuletniej patyny. Samowar ma 35 cm wysokości. Średnica podstawy wynosi 16 cm.