Żandarm. Drewno. Baule. Wybrzeże Kości Słoniowej. XX wiek.

Kolejna rzeźba powiększa ofertę sztuki kolonialnej w moim sklepie. Tym razem jest to żandarm. Przedstawiciel władzy. Nakrycie głowy, kepi, sugeruje, że rzeźba pochodzi z obszaru, na którym władzę sprawowała administracja francuska. Ubiór jest charakterystyczny dla francuskich żandarmów lub Garde Cercele, formacji składającej się z tubylców. Wydaje się, że rzeźba przedstawia człowieka o białej skórze. Dodatkowo na ramionach postaci pojawia się znak „V” czyli stopień sierżanta. Być może jest to podoficer dowodzący lokalnym oddziałem tubylców. Tak czy inaczej rzeźba odzwierciedla symbol władzy. Jest to stały, charakterystyczny element rzeźby kolonialnej.

I głównie o to w rzeźbie kolonialnej chodzi. O prestiż, symbol zamożności podkreślający status społeczny. Biały mundur ze skórzanym pasem, kepi, korkowy hełm wzorzysty krawat, wyglancowane czarne pantofle, europejski strój. Wszystkie te przejęte od białego człowieka atrybuty, miały podkreślać nową sytuację w jakiej znaleźli się bogaci, rdzenni mieszkańcy Afryki. Nowe elity neokolonialnego społeczeństwa.

Można by powiedzieć, że to wszystko pożyczone, obce plemiennej tradycji. Prawda jest nieco inna. Warto przypomnieć jak wielką wagę przywiązywała stara rzeźba plemienna do zewnętrznych atrybutów określających status społeczny. Wymienię choćby olbrzymie starannie ułożone fryzury, skaryfikacje, tatuaże, obręcze na szyi i kostkach nóg, specjalnie modyfikowane warg i uszy. Portretowane osoby umieszczano w otoczeniu zwierząt symbolizujących siłę i mądrość i przebiegłość. Wkładano w ręce miecze, włócznie, ozdabiano biżuterią. W rzeźbie kolonialnej miecz zastąpiła teczka, biżuterię zegarek, skaryfikację garnitur i krawat. Czy jak w tym przypadku biały urzędowy mundur.

Myślę, że rzeźba powstała w drugiej połowie XX wieku. Jest w dobrym stanie. Mankamentem jest malatura. Wykonujący ją artysta lepiej radził sobie z dłutem niż pędzlem. Rzeźba ma 50 cm wysokości, 13 cm szerokości i 12 cm głębokości.