Klepiący kosę. Brąz. Drewno. Francja. XIX/XX wiek.

Rzeźba przyjechała z Francji. Kupiłem ją na ulicznym targu w Paryżu.

Młodym ludziom wyjaśniam, że dawniej kosę należało wyklepać przed użyciem. Robiło się to za pomocą niewielkiego kowadełka tzw. babki i młotka. Użycie kamiennej osełki było kolejnym etapem ostrzenia kosy.

To prawdopodobnie niewielka rzeźba gabinetowa jakich wiele powstało we Francji pod koniec XIX i na początku XX wieku. Wpisuje się w nurt francuskiego realizmu społecznego. Artyści tego nurtu skupiali się na przedstawianiu trudu pracy, portretowali ludzi wykonujących rozmaite profesje.

Tak się dzieje także w tym przypadku. Rzeźba jest bardzo precyzyjna jeśli chodzi o szczegóły roboczego stroju, narzędzia pracy, anatomię postaci natomiast w sposób powierzchowny, uproszczony oddaje rysy twarzy. To jest zgodne z założeniami tego nurtu. Rzeźba nie jest portretem konkretnej jednostki. Przedstawia robotnika, w tym przypadku robotnika rolnego wpisanego w całą grupę społeczną trudniącą się pracą na roli.

Rzeźba jest precyzyjna, doskonale odlana, ma profesjonalnie nałożoną patynę. O precyzji odlewu świadczy też fakt, że kosa jest oddzielnym elementem rzeźby. Nigdzie nie znalazłem sygnatury. Być może rzeźba jest przykładem tzw. wydań odlewniczych, gdzie odlewnia nabywała prawa autorskie od rzeźbiarza, najczęściej młodego i utalentowanego i sprzedawała rzeźbę w limitowanej edycji. Takie rzeźby były szczególnie popularne w rolniczych regionach Francji, Bretanii i Owernii. Nieraz stanowiły nagrody rolnicze.

Rzeźba ma 18 cm długości, 9 cm szerokości i 8 cm wysokości. Umieszczona jest na drewnianej podstawie o wymiarach 22 cm na 16 cm na 3 cm.