Demon. Wayang. Drewno. Indonezja. XX wiek.

Rzeźba przypomina lalki z teatru cieni Wayang. Choć nie sądzę, żeby mogła być wykorzystywana podczas przedstawień. Decyduje o tym nieruchomość kończyn. Jedyna jej ruchomość to fakt, że nie jest na stałe umocowana w podstawie. Nie wiem czy w spektaklach Wayang wykorzystywano nieruchome postacie np. dla stworzenia wrażenia tłumu w scenografii. Niemniej, klimat, malatura rzeźby budzi moje jednoznaczne skojarzenia.

Indonezyjski teatr kukiełkowy Wayang został przez UNESCO wpisany na listę światowego dziedzictwa kulturowego. Wyrósł z wielowiekowej tradycji. Przedstawienia Wayang towarzyszą ceremoniom modlitewnym, rytuałom obrzezania, zaślubin, oczyszczania dzieci, dziękczynieniu za obfite plony, odbywają się w Dzień Niepodległości, uświetniają rocznice, lokalne święta gmin, wiosek czy firm.

Są trzy typy lalek. Najbardziej znane są lalki, skórzane, ażurowe, precyzyjnie wykonane. Następnie mamy płaskie lalki drewniane i trójwymiarowe kukiełki. Wszystkie grają w teatrze cieni, w którym aktorzy ukryci za ekranem, korzystając z odpowiedniego źródła światła, animują postacie, przedstawiając wielowątkową zwykle historię.

Trzeba też mieć świadomość, że publiczność lalek nie widziała, oglądała tylko rzucany przez nie cień. Ich wygląd mógł być istotny jedynie dla animatora. 

Sądzę, że rzeźba ma przynajmniej kilkadziesiąt lat. To tradycyjne przedstawienie demona. Jego los w każdym spektaklu jest z góry przesądzony. Zostaje pokonany.

Rzeźba ma 55 cm wysokości i 38 cm szerokości. Jest wykonana z deski o grubości 6 cm.