Mindia. Rzeźba ceremonialna. Kwoma. Papua Nowa Gwinea. XX

Rzeźby mindia wraz z deskami wotywnymi i charakterystycznymi głowami stanowią unikalny dorobek kultury plemiennej ludu Kwoma, żyjącego w górnym biegu rzeki Sepik. Związane są z uprawą batatów, które są istotną część pożywienia ludu Kwoma. Plemię uznaje je za pokarm nadprzyrodzony, święty. Zbiory, zanim zostaną spożyte, należy  odpowiednio uhonorować, składając hołd duchom odpowiedzialnym za ich wzrost. Odbywa się to podczas wieloetapowej ceremonii. Każdemu etapowi towarzyszą odpowiednie rzeźby, ustawiane w duże stosy wraz z częścią zebranych batatów.

Rzeźby mindia, łączące często wyobrażenie ducha przodka i elementy animalne, w tym przypadku jest to łeb dzikiej świni, są nieodłączną częścią ceremonii yema. Po uroczystościach towarzyszących zbiorom plonów, rzeźby trafiają do centralnego punktu wioski, świętego domu duchów, gdzie są przechowywane przez cały rok. Niektóre maski i rzeźby biorą udział w ceremoniach związanych z inicjacją młodych mężczyzn.

Rzeźba zachowała się w dobrym stanie choć nie jestem pewien czy wcześniej nie miała polichromii. Bardzo często, wytwarzane przez mieszkańców regionu Sepik przedmioty kultu, pokryte są nietrwałymi farbami mineralnymi, które zmywają się na skutek wilgoci. Rzeźba ma 94 cm wysokości, 16 cm szerokości i 10 cm głębokości. Powstała jak sądzę w drugiej połowie XX wieku.