W swej twórczości Szubski był przede wszystkim bezpretensjonalny. Przez 10 lat powstawał cykl „Oblicza”. Portretował okolicznych mieszkańców, przyjaciół, charakterystyczne twarze i typy ludzkie. Pracował korzystając z własnych technik, mieszając metal, drewno, tkaninę, farby, akryl, żywicę. Miał dystans do własnej sztuki. Nie unikał groteski, żartu.

Według mnie, rzeźba przedstawiającą młodą kobietę grającą na marakasach jest intrygująca i piękna. Na podstawie poszlak, które nazwałbym lingwistycznymi, moda kobieta pochodzi z ludu Malawi, zamieszkującego na południu Afryki. Nie odnoszę jednak tej rzeźby do art tribal. Nie to jest jej główną cechą. Prawdopodobnie została wykonana przez kogoś kto ze sztuką plemienną nie ma nic wspólnego.

. Dominująca nad tłumem ludzi, pozbawiona ciała głowa, bardzo przypomina plemienne rzeźby pochodzące z Afryki. Stroje, rysy twarzy postaci tworzących podstawę rzeźby sugerują raczej europejskie pochodzenie rzeźby.

Mam satysfakcję, że pisząc wstęp do katalogu pierwszej wystawy Rafała trafnie zdefiniowałem jego artystyczne credo. Dlatego wklejam tekst bez wahania. Z jednym zastrzeżeniem. Jego sztuka jest teraz bardziej dojrzała. Twórca skondensował swoje wypowiedzi, uprościł formę. Słowem mniej gada. Pozwala mówić swoim rzeźbom.

Podejrzewam, że rzeźba, którą oferuję, jest jedną z wersji z etapu projektowania pomnika w Dusznikach. Ta bardzo prosta w formie rzeźba zawiera według mnie olbrzymi ładunek emocji.

Od roku 1961 był związany z projektowaniem przemysłowym a w roku 1971 został kierownikiem w Pracowni Studialno-Projektowej w Instytucie Wzornictwa Przemysłowego. Był współautorem projektu motocykla Junak M 14 i skutera Osa. Zrobił wiele projektów dla przemysłu kolejowego.