Stylistycznie naczynie najbardziej przypomina wyroby z brązu z Wschodniej Dynastii Zhou okresu Walczących Państw (475-221 p.n.e), choć bywa często, że produkowane w XX wieku brązy są kompilacją motywów zdobniczych z różnych epok.

Konstrukcja samowaru, wypełnianego na ogół węglem drzewnym, pozwalała na powolne podgrzewanie i długotrwałe urzymywanie temperatury co wydobywało aromat wszystkich składników mieszanki.

Osioł ma w Indiach, w przeciwieństwie do konia, który jest atrybutem królów i wojowników ma plebejski charakter. Związane z niższymi kastami społecznymi zwierze jest symbolem wytrwałości, cierpliwości i odporności. Jest kojarzony z posłuszeństwem, zdolnością do kroczenia przez mrok.

Wijąca się roślinność, umieszczona na nieregularnych polach, kartuszach, to przykład arabeski, tradycyjnego, duchowego wymiaru sztuki islamskiej. Dekoracja nawiązuje do rajskiego ogrodu, gdzie wzrost roślin jest spontaniczny a ogród sprawia wrażenie pozostającego w nieładzie.

Najbardziej przemówiło do mnie stwierdzenie o obfitości i lęku przed pustką w wyniku czego każdy centymetr powierzchni talerza winien być wypełniony dekoracją.

Faktycznie pieczęć została wykonana w XX wieku i ma charakter pamiątkarski. Odnosi się do ery panowania ostatniego cesarza Chin.

Układ palców pozwala sądzić, że jest to gest z mudry Abhaya, symbolizującej odwagę i nieustraszoność. To gest błogosławieństwa, ochrony i uspokojenia.

Guanyn uosabia miłosierdzie i współczucie. Jego imię w jednym z zapisów znaczy „obserwujący dźwięki” czyli wysłuchujący wszystkich próśb. Często przedstawiany jest z figurką dziecka. Stąd kierowane doń prośby o szczęśliwe poczęcie.

Niebieskie bądź turkusowe naczynia, zdobione motywem smoka, kwiatów czy jak w tym przypadku galopujących koni pojawiają się czasem na aukcjach osiągając mimo niewielkich rozmiarów zaskakująco wysokie ceny. Często te naczynia nawiązują swym kształtem do tykwy.