Poszukiwania w internecie zaprowadziły mnie na aukcje Hong Kongu, gdzie znalazłem identyczny wazonik. Z takim samym opisem jeśli chodzi o datę powstania. W cenie dziesięciokrotnie wyższej niż moja.

Warto na koniec zauważyć, że mimo pędu do nowoczesności, artyści japońscy nigdy nie zrezygnowali z rodzimych tematów. Stąd wieśniak w tradycyjnym stroju, z japońską krótką fajką, motyką o egzotycznym w Europie kształcie.

Jedno jest pewne. Zarówno wiewiórki jak i winogrona bardzo rzadko występują w sztuce tego regionu. Czyni to kadzielnicę wyjątkową na tle setek dostępnych tego typu przedmiotów.

Oferowany dzban jest moim zdaniem przykładem porcelany produkowanej na eksport do Europy. Więcej nawet, jego nietypowy dla Japonii kształt powstał pod konkretne zamówienie, prawdopodobnie na podstawie dostarczonego wzoru.

Do kaligrafii używano specjalnego papieru chłonącego wilgoć, atramentu na bazie sadzy i zestawu pędzli. Od małych po ogromne. Obsadki były proste drewniane ale robiono je też z kości słoniowej, rogu, jadeitu, srebra czy korala.

Podstawowy model wykonany z brązu zdobiono najczęściej techniką intarsji z wykorzystaniem stopów miedzi, srebra czasem złota. Mieszano te metale w różnych proporcjach aby uzyskać zamierzone efekty kolorystyczne.

Gdybym koniecznie musiał ją przypisać do konkretnego regionu Azji, postawiłbym na Kambodżę i sztukę Khmerów. Czasem Wisznu przedstawiany jest z brodą. Ale to tylko moje spekulacje.

W tym przypadku, mimo dość przecież rozbudowanego kształtu naczynia, został zachowany umiar i elegancja. Nie znam na tyle sztuki islamu, żeby powiedzieć skąd biorą się takie różnice w sposobie zdobienia przedmiotów. Czy jest to wynikiem odrębnych stylów zdobniczych czy może dzban ma po prostu plebejskie, ludowe pochodzenie.

Rzeźba jest prymitywna. Ludowa to może niezbyt precyzyjne określenie ale jestem pewien, że powstała w małym, prowincjonalnym warsztacie odlewniczym, gdzie bardziej liczyła się jakość odlewu niż jej artystyczny wygląd. Przy czym zadbano o szczegóły typu biżuteria, tradycyjny ubiór i fryzura.

Ruch, anatomia, grymasy twarzy, szczegóły ubioru są według mnie absolutnie doskonałe. Nie tylko w odniesieniu do rzeźby europejskiej. Rzeźba wyróżnia się także, moim zdaniem, wśród innych chińskich rzeźb.

 Hindusi wodą za świętej rzeki Ganges oddawani cześć słońcu, podlewali bazylię Tulsi mającą zapewnić bogactwo, spryskiwali swe domostwa.

Muzułmanie używali świętej wody do ablucji, oczyszczenia przed modlitwą.

 Nazywany jest „kwiatem samurajów”. Być może dlatego, że jego liście kształtem przypominają japoński miecz. Wierzono, że irysy umieszczone w domostwie mają zdolność odstraszania złych mocy.