Podstawowy model wykonany z brązu zdobiono najczęściej techniką intarsji z wykorzystaniem stopów miedzi, srebra czasem złota. Mieszano te metale w różnych proporcjach aby uzyskać zamierzone efekty kolorystyczne.

Gdybym koniecznie musiał ją przypisać do konkretnego regionu Azji, postawiłbym na Kambodżę i sztukę Khmerów. Czasem Wisznu przedstawiany jest z brodą. Ale to tylko moje spekulacje.

W tym przypadku, mimo dość przecież rozbudowanego kształtu naczynia, został zachowany umiar i elegancja. Nie znam na tyle sztuki islamu, żeby powiedzieć skąd biorą się takie różnice w sposobie zdobienia przedmiotów. Czy jest to wynikiem odrębnych stylów zdobniczych czy może dzban ma po prostu plebejskie, ludowe pochodzenie.

Rzeźba jest prymitywna. Ludowa to może niezbyt precyzyjne określenie ale jestem pewien, że powstała w małym, prowincjonalnym warsztacie odlewniczym, gdzie bardziej liczyła się jakość odlewu niż jej artystyczny wygląd. Przy czym zadbano o szczegóły typu biżuteria, tradycyjny ubiór i fryzura.

Ruch, anatomia, grymasy twarzy, szczegóły ubioru są według mnie absolutnie doskonałe. Nie tylko w odniesieniu do rzeźby europejskiej. Rzeźba wyróżnia się także, moim zdaniem, wśród innych chińskich rzeźb.

 Nazywany jest „kwiatem samurajów”. Być może dlatego, że jego liście kształtem przypominają japoński miecz. Wierzono, że irysy umieszczone w domostwie mają zdolność odstraszania złych mocy.

Nie chcę powiedzieć, że nieduży wazonik, który oferuję jest potomkiem japońskiej katany. Chciałem tylko zwrócić uwagę jak długą tradycję ma ten sposób zdobienia metalu.

Pierwsze okimono powstawały z kości słoniowej. Pod koniec XX wieku dekoracyjne figurki zaczęto robić także z brązu. Były cyzelowane, zdobione rytowanym wzorem, czasem zdobiono je innym rodzajem metalu.

Podobne znajdywano w grobach chińskich dostojników. Zostawiano w nich ziarno, wino, okruchy jedzenia aby mogły służyć zmarłym w zaświatach. W Japonii służą do składania ofiar w domowych sanktuariach poświęconych zmarłym przodkom.

Zaletą naczynia jest mnogość dekoracji, snująca się wokół brzuśca opowieść o bitwie z udziałem smoka, który jest dominującym motywem ozdobnym. Zaletą naczynia jest także jego niepowtarzalność.

Sądzę, że przedmiot powstał w XX wieku mimo, że wytwórca zrobił wszystko aby zasugerować, że rzecz pochodzi z początków okresu Qing a wiec jest z XVII-XVIII wieku. Co ciekawe na te zabiegi nabrała się sztuczna inteligencja wyposażona w wiedzę eksperta w dziedzinie sztuki azjatyckiej.

 Taki chudy, wydłużony Budda odbiega od funkcjonującej powszechnie w sztuce korpulentnej sylwetki Oświeconego.