Za ludowym pochodzeniem brązu przemawiałoby  niestaranne prymitywne opracowanie rzeźby i jakość odlewu.

Rzeźba co prawda wywodzi się z folkloru i chińskich wierzeń ludowych ale jej pierwowzorem był żyjący w X wieku ekscentryczny mnich Qieci. Wesoły i pełen humoru wyróżniał się stylem życia wśród ówczesnych buddyjskich mnichów.

Nawiasem mówiąc kubki są fantastycznie zdobione, tworzą odrębną kategorię kolekcjonerską i uzyskują nieraz zaskakująco wysokie ceny na aukcjach.

Powierzchnia druku jest stosunkowo duża, co sugeruje, że stempel mógł służyć do masowej produkcji obrazków z tym wizerunkiem. Musiałyby być oczywiście dodatkowo opracowane.

Oferowany dzban jest moim zdaniem przykładem porcelany produkowanej na eksport do Europy. Więcej nawet, jego nietypowy dla Japonii kształt powstał pod konkretne zamówienie, prawdopodobnie na podstawie dostarczonego wzoru.

W tym przypadku, mimo dość przecież rozbudowanego kształtu naczynia, został zachowany umiar i elegancja. Nie znam na tyle sztuki islamu, żeby powiedzieć skąd biorą się takie różnice w sposobie zdobienia przedmiotów. Czy jest to wynikiem odrębnych stylów zdobniczych czy może dzban ma po prostu plebejskie, ludowe pochodzenie.

Rzeźba jest prymitywna. Ludowa to może niezbyt precyzyjne określenie ale jestem pewien, że powstała w małym, prowincjonalnym warsztacie odlewniczym, gdzie bardziej liczyła się jakość odlewu niż jej artystyczny wygląd. Przy czym zadbano o szczegóły typu biżuteria, tradycyjny ubiór i fryzura.

 Hindusi wodą za świętej rzeki Ganges oddawani cześć słońcu, podlewali bazylię Tulsi mającą zapewnić bogactwo, spryskiwali swe domostwa.

Muzułmanie używali świętej wody do ablucji, oczyszczenia przed modlitwą.

Nie chcę powiedzieć, że nieduży wazonik, który oferuję jest potomkiem japońskiej katany. Chciałem tylko zwrócić uwagę jak długą tradycję ma ten sposób zdobienia metalu.

Podobne znajdywano w grobach chińskich dostojników. Zostawiano w nich ziarno, wino, okruchy jedzenia aby mogły służyć zmarłym w zaświatach. W Japonii służą do składania ofiar w domowych sanktuariach poświęconych zmarłym przodkom.

 Taki chudy, wydłużony Budda odbiega od funkcjonującej powszechnie w sztuce korpulentnej sylwetki Oświeconego.

 Był wiernym towarzyszem broni, dobrym strategiem, lojalnym przyjacielem. Ostatecznie został pokonany, wzięty do niewoli i stracony. Dramatyczna śmierć dała początek legendzie.