Nie wiem czy dobrze odczytuję gest postaci ale wygląda mi na zawstydzoną, niepewną swego wdzięku.

Artysta twierdzi, że jest to rodzaj hiperrealizmu, mający na celu oddać hołd wielkim postaciom świata sztuki.

 Dla mnie jest to powrót artysty z dyplomem akademii w świat chłopaka wychowanego wśród lokalnych świątków.

Rzeźba została zespawana z stalowych blach a więc jest produktem jednostkowym. Pokrywa ją piękna nieregularna faktura, która rozbija surowe bryły nadając im pewną lekkość i migotliwość.

Trudno odnaleźć w tym, wpisanym w bryłę, kubistycznym popiersiu mężczyzny, cechy typowe dla Afryki. Może jedynie szata, sugerująca powłóczystość i liczne zawoje przywodzi na myśl tradycyjny strój mieszkańców tego kontynentu.

Realizował zamówienia na rzeźby w okolicznych parafiach choć czasem jego prace nie znajdowały uznania w oczach zamawiających je proboszczów. Sam wieszał kapliczki w Puszczy Knyszyńskiej. Niestety niewiele jest w sieci przykładów rzeźb wykonanych przez Edwarda Jurszewicza.

Gdybym miał jednym słowem określić rzeźby z brązu, które także są istotną częścią twórczości artysty, powiedziałbym, że są subtelne. To figuratywne rzeźby, nawiązujące do tradycji rzeźby XIX-wiecznej i jednocześnie czasem z nią polemizujące.

Zbiór jest różnorodny. Są Chrystusy wykonane z brązu, mosiądzu, żeliwa, porcelany i drewna. Przedział czasowy w jakim zostały wykonane zawiera się między XVIII a XX wiekiem. Kilka jest naprawdę pięknych, jakość paru nie zachwyca.

Żeby była jasność. Rzeźba nadal mi się podoba. Jest bezkompromisowa. Przypomina rzeźbę dziecka. To bardziej idea kota niż jego odwzorowanie. Widać ślady palców artysty tworzących model rzeźby. Widać, że bardziej niż na poprawności anatomicznej kota zleżało rzeźbiarzowi na bryle tworzonej rzeźby.

Rzeźba, którą oferuję jest przedstawieniem macierzyństwa. Koresponduje z najbardziej prostymi, najstarszymi ujęciami tego tematu. Przypomina wykopany z ziemi, archeologiczny artefakt.

 Co najciekawsze najbardziej podobny, był przypisywany Johannowi Henrichowi Meisnerowi, rzeźbiarzowi związanemu z Gdańskiem, który cieszył się sławą jednego z najważniejszych rzeźbiarzy ówczesnej Europy.

Charakterystyczny dla wszystkich hetyckich rzeźb jest olbrzymi, ponad naturalnej wielkości wieniec rogów, zdobiący głowę zwierzęcia. Niektóre interpretacje kojarzą rozbudowany wieniec z wizerunkiem słońca i jego promieni.