Rzeźba jest realistyczna choć artysta nie przykładał specjalnej wagi do szczegółowego opracowania postaci.

Z takim słoniem mamy do czynienia w przypadku tej rzeźby. Widzę tu zamknięty w ułamku sekundy kadr przedstawiający rozjuszone zwierzę, gdzie nawet trudno zorientować się w anatomii olbrzyma, ponieważ nakładające się na siebie obrazy błyskawicznego ruchu zacierają obraz.

Sławę i prawdziwe uznanie przyniosła mu aranżacja wnętrz Muzeum Picassa, które znalazło sobie miejsce w siedemnastowiecznym budynku Hotelu Sale. Stworzył ponad 50 mebli, lamp i użytkowych przedmiotów dekoracyjnych, których nowoczesna forma złamała dostojeństwo starych wnętrz. Podobne zlecenie Diego otrzymał od Muzeum Chagalla.

Jednak według mojej subiektywnej oceny, rzeźba którą oferuję, wygrywa w rankingach z rzeźbami sławnej Francuzki. Przede wszystkim elegancją.

Rzeźbę mógłbym także zakwalifikować do modnego nurtu steampunk, choć osobiście sądzę, że nie takie były intencje jej autora.

Madonna, którą oferuję, przypomina mi rzeźby romańskie. Stąd zapewne pochodziła inspiracja artysty, który już w wieku dojrzałym twierdził, że czas spędzony w katolickiej szkole był najpiękniejszym, najbardziej inspirującym okresem w jego życiu.

 To właśnie podczas pobytu w Rzymie, artysta stworzył serię niewielkich popiersi z podstawą jako integralną częścią rzeźby. Młoda Rzymianka jest częścią tej serii.

Rzeźbę przypisuję do nurtu współczesnej rzeźby próbującej się zmierzyć z twórczością Alberto Giacomettiego. Jego „Walking man” jest ikoniczną rzeźbą XX wieku, rozpoznawalnym znakiem graficznym pytającym o kondycję ludzkiej egzystencji.

. Często niepozorny kawałek metalu zabrany ze złomowiska określa kształt przyszłej rzeźby. Na jego podstawie powstaje cały projekt.

 Warto uświadomić sobie, że dzieło powstało na długo przed dwoma światowymi wojnami, które przyniosły masową zagładę i ofiary liczone w dziesiątkach milionów. Było niejako w opozycji do patriotyczno-nacjonalistycznych nastrojów dominujących w społeczeństwach końca XIX wieku.