Wydaje się, że praca pedagogiczna dominuje nad jej twórczością autorską choć wiele jej prac pojawia się w pejzażu miejskim Paryża i innych francuskich miast.

Rzeźba jest świadectwem ustroju, w którym przyszło żyć wielu pokoleniom Polaków i jakkolwiek dziś na to patrzymy, częścią naszej historii. Pamiątką pożądaną przez wielu kolekcjonerów zbierających sztukę tamtego okresu.

 Ludzie widzą w niej katastroficzną wizję końca naszej planety. Ja wprost przeciwnie widzę rodzące się życie, wzrastanie postaci z żyznej gleby bo dwa otwory interpretuję jako życiodajne studnie.

 Choć muszę obiektywnie zaznaczyć, że wśród podobnych rzeźb wyświetliły się dzieła największych artystów. Salvatora Dalego, Andre Massona, Willema de Kooninga czy Honore Daumiera.

 Odniesienia do dzieła Botticellego, powoduje muszla w dłoni nagiej kobiety. W klimat obrazu wpisują się także szarfy fruwające wokół ciała kroczącej kobiety.

W dziełach Marie-Madeleine Gautier skrzydła nie są w żaden sposób związane z „anielskością”, z religijnym wymiarem sztuki. Oznaczają duchowość, wolność, zdolność człowieka do wyzwolenia się z ograniczeń własnego ciała.