. Judith Braun wykorzystuje w tej rzeźbie ulubiony motyw trójkąta, który podobnie jak półkole dominuje w większości jej prac.

 Stworzył dzieła sztuki sakralnej a nieraz całe wyposażenie dla kościołów w całej Europie, Stanach Zjednoczonych, Brazylii, Izraelu, Egipcie, Chinach, Japonii i Korei Południowej.

Artysta całkiem zgrabnie przetransformował dziewiętnastowiecznego anioła w kubistyczną, nowoczesną formę. R. Rola pogodził ogień i wodę. W dynamicznym, zgeometryzowanym przedstawieniu zawarł także smutek, nostalgię i tęsknotę za minionym. Drewno, jego ciepło wydaje się być w tym przypadku idealnym materiałem.

Nie można natomiast odmówić jej autentyczności, naiwnej oryginalności, ekspresji. Nie pozostawia odbiorcy obojętnym. Rzeźba albo się podoba albo wkurza. W każdym z tych przypadków skłania do refleksji. Mnie kojarzy się z głową leśnego ducha lub utopca z bagien.

I taka też jest „Ulicznica”. Zdawkowa, prosta i wymowna. Zmyślony użył tytułu tej rzeźby w rozmowie ze mną, choć o ile dobrze pamiętam, posłużył się bardziej dosadnym słowem.

To nie jest piękna twarz. To starzec z podkreślonymi cechami rasy, że się tak brzydko wyrażę , negroidalnej. Powiedziałbym nawet, że widać w niej echa ewolucyjnego rozwoju człowieka, choć chyba nie było to zamiarem twórcy.

 Tu według mojej oceny artysta się tego ustrzegł. Miłość tych dwojga jest oczywista, ale widać też odpowiedzialność, rozwagę, doświadczenie. To język miłości, który nie jest zbyt nachalny. Trzeba go poznać aby zrozumieć.

 Widać, że przenoszenie ciężarów na ramieniu jest jego stałym zajęciem. Wskazuje na to zrolowany pled chroniący barki mężczyzny, jego sylwetka i robotniczy strój.

Ale ta rzeźba ze sztuką plemienną niewiele ma wspólnego. To jedynie wspaniała, autorska próba przedstawienia fragmentu dawnej afrykańskiej rzeczywistości.

W tej konkretnej rzeźbie podoba mi się jej prostota, oszczędność, bezpretensjonalność. Twórca rzeźby niczego nie starał się wymyślać a jednak w prostych, prymitywnych nawet, twarzach Jezusa i Św. Jana zawarł powagę i dostojeństwo. I jeszcze jedna rzecz, bardzo spodobała mi się w tej rzeźbie. Rzeka Jordan. Prosta elipsa z zaznaczonymi falami.

Ostatecznie sądzę jednak, że jest to dzieło twórcy nieprofesjonalnego. W moim przekonaniu, decyduje o tym użycie wypalarki, na którą osobiście mam alergię, choć muszę przyznać, że w przypadku tej rzeźby, dała ona wraz z pięćdziesięcioletnią patyną zaskakująco dobre efekty.

 Nie rozumiem dlaczego Królowie znajdują się w pozycji leżącej. Wygląda jakby spali i we śnie ujrzeli przyszłą potęgę Kościoła Katolickiego. Nie znam biblijnej przypowieści na tyle dobrze aby móc moją interpretację zweryfikować.