Sądząc po trzymanym w ręku mieczu jest to strażnik. Rzeźba mająca chronić przed dostępem złych mocy i duchów. Chronić rodzinę, domostwo a być może zważywszy na jej rozmiar całą wioskę.

 Minęło pół wieku a sztuką Aborygenów zajmują się najważniejsze muzea i galerie na świecie. Ceny obrazów najsławniejszych aborygeńskich artystów dawno przekroczyły milion dolarów.

Identyczną maskę odnalazłem w ofercie domu aukcyjnego z Tel-awiwu. Prowadzi on jako jedyny w Izraelu sprzedaż internetową. Maska była niestety opisana bardzo zdawkowo. Nic nie wiem o jej przeznaczeniu i funkcji.

Znaczenie portretowanych postaci podkreśla stołek, na którym siedzą. W jego podstawie umieszczono odpowiednio zredukowane, pomniejszone postacie ludzkie. To słudzy, gotowi wypełnić każdy rozkaz dostojnej pary.

 Mam wrażenie, że artyści z Burkina Faso z dużą sympatią i szacunkiem odnoszą się do własnego dziedzictwa pokazując różnorodność typów i postaci z własnej historii.

Ta rzeźba choć ze sztuką prymitywną niewiele ma wspólnego, jest przykładem intuicyjnego stosowania stylu, który w Europie nazwano kubizmem.

Geometryczne, wyraziste wzory są charakterystyczne dla całej sztuki ludu Ndbele. Podobne wzory pojawiają się na domach i dużych ozdobnych bramach wiodących do domostw. Kolorystyka malowideł początkowo związana była z kolorami ziemi, dominowała ochra, biele, żółć i brązy. Wraz z importem pigmentów pojawiły się w sztuce Ndbele kolory bardziej zdecydowane i dziś to one są normą.

Wydaje się, że tamtejsi artyści usiłują zmierzyć się z własnym rodowodem, spuścizną sztuki plemiennej. Zaadaptować ją do współczesności. Przywołując na pomoc Portretowane są postacie z nieodległej przeszłości. Wojownicy, tancerze, muzycy, rolnicy, kobiety w różnych sytuacjach życiowych.

Po wielu porównaniach na placu boju pozostały maski dwu plemion. Bambara z Mali i Toma, którzy zamieszkują w Gwinei i Liberi.

Misę, którą proponuję, wyróżnia pewien dramatyzm w przedstawieniu postaci. Ludzie trzymają się co prawda za ramiona ale otwarte usta sugerują krzyk. Może wytłumaczeniem mógłby być wspólny śpiew, ludzi objętych w rytualnym, plemiennym tańcu.

Guro dzielą maski na święte i świeckie. Maski świeckie są używane podczas imprez mających na celu jedynie rozrywkę i zwykle są rodzajem portretu konkretnej osoby.

Rzeźby mindia, łączące często wyobrażenie ducha przodka i elementy animalne, w tym przypadku jest to łeb dzikiej świni, są nieodłączną częścią ceremonii yema. Po uroczystościach towarzyszących zbiorom plonów, rzeźby trafiają do centralnego punktu wioski, świętego domu duchów, gdzie są przechowywane przez cały rok.