Zadziwia ekspresja i deformacje maski. Nie znam innej maski, w której przedstawienie ludzkiej twarzy zostało w sposób tak zasadniczy zmienione.

Tikarowie wierzyli bowiem, że dziecko powstaje z krwi menstruacyjnej kobiety.

 Lampart podpierał zwykle siedzisko stołka lub czaszę misy. W przypadku tej rzeźby wygląda na to, że powstała od razu jako przedstawienie lamparta bez funkcji użytkowej. A przynajmniej nie pozostał żaden ślad sugerujący, że kiedyś było inaczej.

. Sufit i niektóre ściany tych budynków w całości pokrywały malowane panele. Odczuwam niekłamany podziw patrząc na fotografie wnętrz tych budowli. Co bardziej egzaltowani krytycy sztuki porównują ich znaczenie do znaczenia gotyckich katedr w Europie.

Osobiście uważam, że rzeźby Mamuye to jedne z najbardziej abstrakcyjnych form sztuki afrykańskiej. Podobnie jak rzeźby ich sąsiadów Chamba. Zresztą bardzo długo mylono dzieła obu plemion, żyjących w odosobnieniu w dolinie Benue River. Społeczność Mamuye a może bardziej ich sztukę odkrył dla świata Philip Gumot dopiero w latach sześćdziesiątych XX wieku.

Omono, maska białej małpy jest pięknym przykładem sztuki Dogonów. Jest minimalistyczna, geometryczna i symboliczna. To taka sztuka zachwyciła Picassa i Deraina. Figura małpy nad częścią twarzową jest ledwie zaznaczona. Bardziej przypomina graficzny znak niż żywe, pełne wigoru zwierzę a przecież nikt ani przez chwilę nie ma wątpliwości, że to małpa.

Nie znalazłem odpowiednika oferowanego przedmiotu. Prawdopodobnie jest to rodzaj niewielkiego ołtarzyka, na którym składano ofiary lub po prostu podstawa pod inną plemienną rzeźbę. Bez wątpienia rzecz jest stara.

 Rzeźby te przedstawiają zwykle rdzennych mieszkańców Afryki w europejskich strojach, korkowych hełmach czy mundurach wojsk kolonialnych.

Procesowi rozdrabniania kawy w mehbash lub mihbay bo tak nazywa się moździerz towarzyszył rytmiczny dźwięk bowiem moździerz jest zarazem rodzajem instrumentu perkusyjnego. Podczas ubijania każdy tworzył własny indywidualny, charakterystyczny rytm.

Zwykłe maski wamu,  taneczne, używane są podczas świąt odbywających się corocznie w porze suchej. Te odpędzają siły zła od społeczności, zapewniają płodność, dobrobyt związany z obfitością plonów.

Maska, którą oferuję, zawiera te same symbole. Jest „przedłużeniem” figury Ikenga, używanym podczas plemiennych ceremonii. Tancerz noszący maskę jest emanacją ducha Ikenga, jego siły zdolnej do gwałtów i agresji. Ma pokazywać potęgę plemiennej wspólnoty, powodować strach wśród wrogów.