Ma to związek z opowieścią, według której na Brzoskwiniowym Przyjęciu zorganizowanym przez Królową Matkę Zachodu, Magu podała wino uwarzone z konopi.

Rzeźba przedstawia, jak sądzę, grupę Nieśmiertelnych grających w mandżonga na tarasie przed świątynią. Bóstwa i świątynia są idealnie wkomponowane w otaczającą świątynię roślinność a potem w bryłę bambusowego pnia użytego do wykonania rzeźby.

Nawiasem mówiąc kubki są fantastycznie zdobione, tworzą odrębną kategorię kolekcjonerską i uzyskują nieraz zaskakująco wysokie ceny na aukcjach.

 To typowy japoński wyrób końca XIX wieku, dobrej klasy z jakością w Europie rzadko osiąganą.

Jak już wspomniałem stan wazonów nie jest idealny ale ich rozmiar i dekoracyjność może stanowić ozdobę każdego wnętrza bądź kolekcji.

Wazon ma typowe dla Japonii wzornictwo. Grubo nakładane wzory geometryczno-floralne i malowane sceny ogrodowe z nieodłączną dla tego kraju górą Fudżi i drzewkiem kwitnącej wiśni w tle.

Być może rzeźba jest ilustracją nieznanej mi azjatyckiej pieśni bądź legendy. Rzeźba powstała jak sądzę na Bali. Stylistycznie bardzo przypomina rzeźby Hanumana, obficie występujące w tamtym regionie.

Powierzchnia druku jest stosunkowo duża, co sugeruje, że stempel mógł służyć do masowej produkcji obrazków z tym wizerunkiem. Musiałyby być oczywiście dodatkowo opracowane.

Poszukiwania w internecie zaprowadziły mnie na aukcje Hong Kongu, gdzie znalazłem identyczny wazonik. Z takim samym opisem jeśli chodzi o datę powstania. W cenie dziesięciokrotnie wyższej niż moja.

Warto na koniec zauważyć, że mimo pędu do nowoczesności, artyści japońscy nigdy nie zrezygnowali z rodzimych tematów. Stąd wieśniak w tradycyjnym stroju, z japońską krótką fajką, motyką o egzotycznym w Europie kształcie.

Oferowany dzban jest moim zdaniem przykładem porcelany produkowanej na eksport do Europy. Więcej nawet, jego nietypowy dla Japonii kształt powstał pod konkretne zamówienie, prawdopodobnie na podstawie dostarczonego wzoru.

Do kaligrafii używano specjalnego papieru chłonącego wilgoć, atramentu na bazie sadzy i zestawu pędzli. Od małych po ogromne. Obsadki były proste drewniane ale robiono je też z kości słoniowej, rogu, jadeitu, srebra czy korala.