Kali to ciemnoskóra piękna kobieta, odziana w tygrysie futro, wieloręka i każda z uzbrojonych rąk może zabijać demony. Charakterystyczną cechą wyróżniającą rzeźby Kali jest naszyjnik z czaszek lub głów pokonanych wrogów.

Myślę, że rzeźba powstała w połowie XX wieku w prowincjonalnym warsztacie. Bliżej jej do tradycji sztuki ludowej niż warsztatów wielkich mistrzów choć trudno jej odmówić piękna.

Poszukiwania w internecie zaprowadziły mnie na aukcje Hong Kongu, gdzie znalazłem identyczny wazonik. Z takim samym opisem jeśli chodzi o datę powstania. W cenie dziesięciokrotnie wyższej niż moja.

Do kaligrafii używano specjalnego papieru chłonącego wilgoć, atramentu na bazie sadzy i zestawu pędzli. Od małych po ogromne. Obsadki były proste drewniane ale robiono je też z kości słoniowej, rogu, jadeitu, srebra czy korala.

. Sztuka Państwa Środka ze swoimi trwającymi kilka tysięcy lat tradycjami była bardziej rozpoznawalna niż chociażby sztuka Japonii. Japońscy rzemieślnicy dawali światu to czego oczekiwał dokładając mistrzostwo i precyzję wykonania.

Rzeźba ukazuje Buddę w pozycji Dhyana mudra. Ta mudra symbolizuje skupienie, wewnętrzną harmonię i głęboką kontemplację. Ten gest jest powszechnie wykorzystywany w praktyce jogi.

Pojemnik, który oferuję był przeznaczony, jak sądzę, do składania niewielkich ofiar. Być może w tym przypadku chodzi o nasiona betelu stanowiące popularny w całej Azji ,łagodny narkotyk.

 Najczęściej, tematem przedstawianym w płaskorzeźbach, jest odwieczna walka dobra ze złem. Są ilustracjami indyjskich eposów, hinduskich mitów, buddyjskich przekazów.

. Na uchwycie najczęściej pojawia się rzeźbiony motyw kwiatowy, stylizowane feniksy, rzadziej głowy smoków. W kolorystyce koszy dominuje kolor czerwony. Gdzieś znalazłem informacje, że jest to kosz przeznaczony na prezent ślubny.