Sprzedane

Śmiem jednak twierdzić, że jej twórca przepuścił plemienny wizerunek masajskiej, młodej kobiety przez filtr europejskiej edukacji. Osobiście odnajduję w tej rzeźbie kanon greckiego, klasycznego piękna.

Wymieniam te nazwiska, żeby pokazać, że nie dało się tam wejść z ulicy i zorganizować swoją wystawę. Myślę, że Georges Yzzis musiał mieć ugruntowaną pozycję artystyczną żeby tam trafić.

Według wierzeń pocieranie rzeźby podczas medytacji i modlitwy pozwala Buddzie wchłonąć ból osoby wnoszącej modły. Można przekazać w ten sposób własne traumy i cierpienie rzeźbie.

Umiejętność tantrycznych magów, szamanów i lamów polega na wyodrębnieniu energii materialnego przedmiotu i przesłaniu jej w określonym kierunku. Budowa phurby ułatwia skierowanie niebezpiecznej energii w stronę ziemi. Ponadto sztylet pomaga przy egzorcyzmach, leczeniu chorób, w medytacjach a nawet jest pomocny w kreowaniu pogody.

Wizerunek gejszy to połączenie tajemniczości, mądrości i piękna osłoniętego tradycyjną fryzurą, makijażem i strojem. Gejsza, w sposób, rzekłbym, instytucjonalny bierze udział w przyjęciach, których głównymi uczestnikami są mężczyźni. Bezpodstawnie, w zachodniej kulturze łączy się zawód gejszy z prostytucją. Nic bardziej mylnego.

Wyszukiwarki zasugerowały, że maska mogła powstać w Niemczech i jest związana z festiwalem odbywającym się w szwajcarskim miasteczku Kries. Jeden z jego elementów to korowód taneczny zamaskowanych postaci. Odwiedziny w wirtualnej galerii rzeźbiarza Hansa Gigera pozwoliły przypisać mu autorstwo maski.

Hasło „balerina sculpture” wpisane w wyszukiwarkę daje niespodziewany wynik. Grubo ponad połowa wyświetleń przedstawia tancerki o łagodnie mówiąc obfitych kształtach. Zastanawia jak wielu rzeźbiarzy poszło w ślady Botero przedstawiając swoje wizje baletnic. Chudziny Degasa nikt już nie naśladuje.

W tej, nie wiem czy słusznie, próbuję się doszukać kobiecych kształtów, tematu najczęściej chyba eksploatowanego przez Rafalika. Jeśli jest to kobieta to artysta pozostawił jedynie jej zarys uciekając w abstrakcyjne formy. Niemniej zrobił to po mistrzowsku.

Być może autor chciał powiedzieć, że w czasach starożytnych tradycje hellenistyczna, rzymska i hebrajska wzajemnie się przenikały i miały na siebie wpływ, niezależnie od wyznawanej wiary a nieśmiertelność może zapewnić nauka a nie owoce rajskiego drzewa.

„Portret siedzącego mężczyzny” bo tak brzmi pełen tytuł litografii, pojawił się po raz pierwszy w roku 1961 w Paryżu jako wkładka do artystycznego czasopisma Derriere le Miror wydawanego przez Maeght.

Jednym z wielu atrybutów Wisznu jest wąż Sesze, na co dzień zamieszkujący otchłań oceanu. Wisznu w wielu przedstawieniach siedzi na jego zwojach a głowy węża (jest ich tysiąc) tworzą rodzaj baldachimu.

Mam też wrażenie, że artysta nie do końca troszczył się o poprawność anatomiczną swoich dzieł. Ważniejszy był ogólny wyraz rzeźby, prowokowanie emocji. Nie ma tu nic z cukierkowych, kiczowatych durnostojek choć rzeźba ma spełniać podobną funkcję dekoracyjną.