Sprzedane

Centralną postacią jej rzeźb, podobnie jak u jej mentora Aristida Maillola, jest kobieta. Kobieta Passavant przeistacza się, przybiera dziwne postacie a w jej wnętrzu zamieszkują fantastyczne stwory, będące wymysłem artystki.

Nie sądzę też, że jest to typowa figurka wykonana dla turystów. Myślę, że rzecz jest bardziej złożona. Wielu współczesnych rzeźbiarzy, mających swe korzenie w Afryce nawiązuje do swych etnicznych tradycji. Czerpie z nich inspirację, rozlicza się z porzuconą wiarą przodków, stara się przenieść na współczesny grunt bogate dokonania przodków

We wspólnym kostiumie tworzą fantastyczne zwierzę, którego pysk stanowi maska a tułów konstrukcja z traw, trzcin czasem naturalnych włosów. W dynamicznym tańcu Barong zmaga się Rangdą, którego ostatecznie zwycięża.

Niemal identyczny fetysz był oferowany na aukcji w jednym ze szwedzkich domów aukcyjnych. Problem w tym, że został opisany jako fetysz afrykański, bez informacji o przynależności plemiennej, choć datowany na rok 1900.

Maski Grebo dzielą się na męskie i żeńskie. O ile maski żeńskie przybierają naturalistyczne formy, nawiązujące do ludzkiej twarzy to maski męskie są silnie zgeometryzowane i abstrakcyjne. Wszystkie są zdobione pigmentami.

Nie znam przeznaczenia oferowanej maski. Zauroczyła mnie jej prostota i elegancja. Wszystkie maski Adouma jakie widziałem, charakteryzują się geometrycznymi podziałami opartymi na kontrastujących jednak zgaszonych barwach.

Według znawców maska Kifwebe jest jedną z najpiękniejszych masek spośród etnicznych masek Afryki. Występuje w wielu odmianach, jednak zawsze charakteryzuje się piękną geometryczną formą, kubistycznymi deformacjami ludzkiej twarzy i rytmem wyrytych prążków, które wraz z kolorem podkreślają poszczególne płaszczyzny maski.

Stylistycznie jej rzeźby są dynamiczne, robią wrażenie lekkich, niemal unoszących się w powietrzu.

Nie pretendują do miana ponadczasowych dzieł sztuki.

Nie twierdzę, że oferowana płaskorzeźba ma cokolwiek wspólnego z kakure-krishiten. Zresztą powstała w XX wieku, w czasie gdy katolicy w Azji mogli modlić się do swego Boga bez żadnych przeszkód. Chcę tylko zwrócić uwagę jak łatwo sztuka pokonuje kulturowe bariery.

Trochę dziwne, samotne postacie w staromodnych strojach, które zaludniają jego rzeźby, bardzo mi się podobają. Artysta zderza te postacie z różnymi nieraz zaskakującymi atrybutami, nadającymi dziełom dodatkowy suspens.

Nawiązuje do najstarszych przedstawień Chrystusa, z długim romańskim perizonium a mimo to rzeźba jest nowoczesna.

Pojawiające się w nieoczywistych miejscach rzeźby krawędzie, tworzą dodatkowe płaszczyzny, powodując jej kubistyczny posmak. Kreują rzeźbę, którą na własny użytek nazwałem „Kobieta o smaku gruszki”.