Sama nazywa swą sztukę absurdalną, sposobem na oswojenie i organizację przestrzeni. Jej „dzieła” często powstają z rzeczy znalezionych na śmietniku, nikomu niepotrzebnych. Zderza je ze sobą nadając im zupełnie nowe znaczenia. Tworzy kolaże i asamblaże żeby trzymać się fachowych terminów.

Sama nazywa swą sztukę absurdalną, sposobem na oswojenie i organizację przestrzeni. Jej „dzieła” często powstają z rzeczy znalezionych na śmietniku, nikomu niepotrzebnych. Zderza je ze sobą nadając im zupełnie nowe znaczenia. Tworzy kolaże i asamblaże żeby trzymać się fachowych terminów.

. A nawet jeśli oczy pozostają na miejscu to są zamknięte, niewidzące. Podobnie postępuje z ludzką sylwetką choć prawdę powiedziawszy korzysta głownie z fragmentów ludzkiego ciała... Widzę w działaniach Rafała niecierpliwość, pośpiech, konieczność szybkiej wypowiedzi tu i teraz, za pomocą narzędzi jakie akurat są pod ręką.

Tu mamy nieco plebejską wersję tej historii bowiem mężczyzna walczy z wilkiem.

Rzeźby przedstawiające Indian są zwykle bardzo sugestywne, podkreślają cechy dla rasy charakterystyczne a nawet je wyolbrzymiają.

Być może artysta celowo przeciwstawił brzydotę wykonania rzeźby z obrazem jaki powstaje w naszej głowie, gdy myślimy o młodej, nagiej kobiecie siedzącej w prowokującej pozie.

Rzeźby Garbella były wystawiane na ważnych paryskich Salonach i na wystawach w Anglii, Belgii, Holandii, Stanach Zjednoczonych i w Australii.

Nana to feministyczny protest artystki przeciw temu w jaki sposób postrzega się kobietę w kulturze Zachodu. Na schizofreniczny dualizm. Z jednej strony bogini, matka, opiekunka, szacowna matrona z drugiej wyuzdana grzesznica, Święta ladacznica.