Zdecydowałem się umieścić krucyfiks poza kategorią sztuka plemienna ze względu na jego uniwersalny charakter, choć sądzę, że twórcą rzeźby jest ktoś, kto ze sztuką plemienną obcował od dziecka, wychował się na niej.

W naszym dzisiejszym odbiorze wiele z tych przedmiotów ociera się o sztukę. Jakkolwiek nazywaną. Grupa przedmiotów zaliczana w kolekcjonerstwie do kategorii „art popular” jest bardzo szeroka. To przedmioty codziennego użytku, meble zwykle regionalne, przedmioty związane kultem religijnym, narzędzia, dzieła snycerzy a niekiedy też rzeźba.

Co do turystycznej tandety to jej odbiorcami są głownie europejscy klienci. Gdyby chcieli kupować ascetyczne, dostojne matrony to pewnie takie rzeźby wychodziłby spod dłut tajskich artystów.

Jeśli ktoś lubi rzeźby niebanalne, i niekoniecznie sięga na najwyższą półkę po dzieła uduchowione i nie zawsze zrozumiałe to ta będzie doskonałym nabytkiem

Rzeźba należy do nurtu twórczości artystycznej nazwanej umownie ekologiczną. Jest ostatnio dość modny na zachodzie Europy. Chodzi o to aby w sposób możliwie najmniejszy ingerować w pozyskany z natury materiał rzeźbiarski. Zwykle jest to gałąź, korzeń lub wyrzucona z morza kłoda drewna.

I jeszcze jedno. Wiele dzieł tego artysty opisanych jest przymiotnikiem „brutalistyczne”. Nie zgadzam się z tą łatką. Z tego co wiem „art brut” to sztuka nieokrzesana i naiwna. Tu mamy sztukę przefiltrowaną przez historię i historię sztuki. Odnoszącą się do wielu kanonicznych symboli kultury.

Rzeźba, którą oferuję wyskakuje nieco stylistycznie z twórczości Dowiego. Rzeźba bardziej przypomina sztukę art brut niż rzeźbę uznanego, nagradzanego państwowymi nagrodami artysty tworzącego najczęściej rzeźby w konwencji realistycznej.

Rzeźba w pełni oddaje wizerunek jaki Marszałek Józef Piłsudski konsekwentnie, przez lata, budował wokół swojej postaci. Skromna poza, maciejówka, prosta strzelecka kurtka bez odznaczeń i dystynkcji, jedynie szabla, atrybut obrońcy ojczyzny ma ponad naturalny wymiar.

 Niemniej uważam, że rzeźba jest interesująca bez względu na miejsce jej powstania. Można postawić ją bez wstydu wśród kolekcji dobrych brązów animalistycznych.

Rzeźba jest prymitywna, ludowa. Twórca unikał trudniejszych do wyrzeźbienia fragmentów. Dłonie postaci schował pod długą brodą. Zresztą cała figura „chowa” się poniekąd za długimi włosami i obfitym zarostem.

Postać w afrykańskiej masce jest tylko zwiastunem możliwości tkwiących w nowoczesnej rzeźbie pochodzącej z tego kontynentu. Szkoda, że autor pozostaje anonimowy.

Nie znalazłem nigdzie wzmianki o rytualnym wykorzystaniu wyrzeźbionych figur jeleni. Pozostaje mi więc jedynie stwierdzić, że głównym powodem powszechności tych rzeźb jest piękno zwierząt występujących w środowisku naturalnym. Powiedzenie „ piękna jak łania” nie wzięło się znikąd.