Według krytyków równie sprawnie posługuje się ołówkiem jak i dłutem.

Choć twierdził, że teoretykiem nigdy nie był i do profesury się nie nadaje to jego prace zdają się temu przeczyć. Zawsze początkiem jego prac jest pytanie o właściwości materii z której powstaje nowy byt, indywidualne dzieło sztuki.

Na jednym z portali Piotr Pomianek prezentując swoją rzeźbę Venus wspomina, że inspiracją była Venus z Willendorf. Dla mnie ten dopisek był zbędny. Nawet przez chwilę nie miałem wątpliwości, że rzeźba przedstawia pierwotny ideał kobiety, która ma w sobie siłę i witalność aby zapewnić życie kolejnym pokoleniom.

Postać nagiej kobiety, czy raczej dziewczyny nabierającej dopiero kobiecych kształtów pojawia się w jej twórczości dość często. W przypadku tej rzeźby moje osobiste skojarzenia zmierzają w stronę literatury. „Lolity” Wladimira Nabokowa. Dziewczyny świadomej emocji jakie budzi jej ciało i skrywającej to za pomocą zawstydzenia. Rzeźba jest połączeniem dziewczęcej świeżości i seksapilu.

Obejrzałem wiele jego rzeźb. Ma własny, autorski, rozpoznawalny styl. Dla mnie to połączenie kubizmu z dekoracyjnością stylu Art Deco.

 To charakterystyczne dla tego artysty. Tematy sakralne, które są często obecne w jego twórczości, przedstawia w sposób znacznie odbiegający od naszych wyobrażeń.

Patrząc na rzeźbę odnoszę wrażenie, że jestem świadkiem zmagań, pożerania się nawzajem przez poszczególne elementy rzeźby.

Rzeźba przedstawia najprawdopodobniej taoistyczne bóstwo Shulao. Jest to jeden z grupy chińskich Ośmiu Nieśmiertelnych. Bóg odpowiedzialny za długowieczność i szczęście.

Sylwetka Ikara zbudowana kilkoma ukośnymi płaszczyznami jest ekspresyjna i zarazem tkwi w bezruchu ostatecznego końca. Przemawia do mnie także przemyślana faktura rzeźby.

 Można się oczywiście zastanawiać nad dosłownością przedstawienia, plakatowym niemal schematem, z którego autor skorzystał. Kto jednak zna temat to wie jakiej dosłowności potrzeba aby dotrzeć do osób dotkniętych nieszczęściem alkoholizmu.

 Piotr Pomianek po raz kolejny sięga w swej twórczości do mitologii, do starożytnej Grecji, która co by nie mówić była kolebką narodzin europejskiej cywilizacji, miejscem gdzie powstał kanon klasycznego piękna.

Zauważam pewną ewolucję prac Świątka. Jego rzeźby stają się mniej dosłowne, mniej oczywiste. Wędrują w kierunku abstrakcji.