Mogę więc z pełnym przekonaniem przyjąć, że rzeźba przedstawia strzelającego z łuku centaura i jest wyobrażeniem zodiakalnego Strzelca o czym zresztą świadczy umieszczony na spodzie napis.

 Jednak gesty postaci mówią same za siebie. I w życiu często tak bywa, że mamy kłopot z bliskością. Chcąc okazać uczucie, podejmujemy działania, które w gruncie rzeczy okazują się niezdarne, kanciaste, nieudolne.

 Myślę, że maska powstała w latach siedemdziesiątych. Może jeszcze wcześniej. Jest prosta, wyrazista, nawiązuje do tradycyjnych, ludowych wizerunków świętych a jednocześnie jest nowoczesna. Szkoda, że nie wiemy kto jest jej autorem i jak potoczyła się jego dalsza kariera artystyczna.

Rzeźba być może nie jest fajerwerkiem rzeźbiarskiej inwencji ale jest poprawna, doskonale oddaje chwilę, zamyka w fotograficznym niemal kadrze gest ocierania potu z czoła. To właśnie impresja, ulotny moment jest zamysłem artystycznym tej rzeźby.

Autorką rzeźby jest Anna Blauth. Absolwentka wydziału Wzornictwa warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych. Artystka dba o swoją prywatność. W sieci dostępne są jedynie małe formy malarskie, realizowane techniką własną i biżuteria. Na tej znam się mniej. Okiem laika patrząc jej projekty cechuje zwiewność, nietypowa materia z jakiej powstają i niczym nie skrępowana fantazja.

Rzeźbiarz zrobił wszystko aby podkreślić brzydotę przedstawionej twarzy. Na dodatek jest tak ekspresyjna i dynamiczna, że sportretowane zło nieomal wydostaje się z niej na zewnątrz.

Patrząc na formę rzeźby można podejrzewać, że jest projektem statuetki bądź pomnika. Może nawet już istniejącego w przestrzeni publicznej. Bardzo nowoczesne ujęcie tematu każe przypuszczać, że powstała w XX wieku.

Urodzony w roku 1951 w Jeleniej Górze jest samoukiem. Uczył się co prawda w latach 1965-68 w Szkole Rzemiosł Artystycznych w Jeleniej Górze ale został z niej wyrzucony za zorganizowanie protestu przeciw interwencji naszych wojsk w Czechosłowacji. Mimo to od roku 1999 jest członkiem Związku Polskich Artystów Plastyków. Od roku 2007 artysta mieszka na stałe w Niemczech.

Wyszukiwarki znalazły taką rzeźbę na hiszpańskojęzycznych portalach sprzedażowych. Opisy wskazywały, że jest to aztecki bożek płodności.

Rzeźbiarz sportretował prawdopodobnie polskiego kmiecia, w charakterystycznym dla włościan stroju, z włosami obciętymi „na fajerkę”, z pyzatą gębą.

Nie dość, że koń budzi litość i współczucie to na dodatek porusza się tak, jakby za chwilę miał się potknąć o własne nogi. Słowem kupa nieszczęścia.

 Dołączyła do wystawionej już dużo wcześniej w sklepie „Cyganki”. Przyznam szczerze, że zarówno jak w przypadku „Cyganki” jak i teraz mam kłopot z jednoznacznym określeniem płci wyrzeźbionej postaci.