Mogę więc z pełnym przekonaniem przyjąć, że rzeźba przedstawia strzelającego z łuku centaura i jest wyobrażeniem zodiakalnego Strzelca o czym zresztą świadczy umieszczony na spodzie napis.

 Jednak gesty postaci mówią same za siebie. I w życiu często tak bywa, że mamy kłopot z bliskością. Chcąc okazać uczucie, podejmujemy działania, które w gruncie rzeczy okazują się niezdarne, kanciaste, nieudolne.

 Myślę, że maska powstała w latach siedemdziesiątych. Może jeszcze wcześniej. Jest prosta, wyrazista, nawiązuje do tradycyjnych, ludowych wizerunków świętych a jednocześnie jest nowoczesna. Szkoda, że nie wiemy kto jest jej autorem i jak potoczyła się jego dalsza kariera artystyczna.

Rzeźba być może nie jest fajerwerkiem rzeźbiarskiej inwencji ale jest poprawna, doskonale oddaje chwilę, zamyka w fotograficznym niemal kadrze gest ocierania potu z czoła. To właśnie impresja, ulotny moment jest zamysłem artystycznym tej rzeźby.

Autorką rzeźby jest Anna Blauth. Absolwentka wydziału Wzornictwa warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych. Artystka dba o swoją prywatność. W sieci dostępne są jedynie małe formy malarskie, realizowane techniką własną i biżuteria. Na tej znam się mniej. Okiem laika patrząc jej projekty cechuje zwiewność, nietypowa materia z jakiej powstają i niczym nie skrępowana fantazja.

Rzeźbiarz zrobił wszystko aby podkreślić brzydotę przedstawionej twarzy. Na dodatek jest tak ekspresyjna i dynamiczna, że sportretowane zło nieomal wydostaje się z niej na zewnątrz.

Patrząc na formę rzeźby można podejrzewać, że jest projektem statuetki bądź pomnika. Może nawet już istniejącego w przestrzeni publicznej. Bardzo nowoczesne ujęcie tematu każe przypuszczać, że powstała w XX wieku.

Urodzony w roku 1951 w Jeleniej Górze jest samoukiem. Uczył się co prawda w latach 1965-68 w Szkole Rzemiosł Artystycznych w Jeleniej Górze ale został z niej wyrzucony za zorganizowanie protestu przeciw interwencji naszych wojsk w Czechosłowacji. Mimo to od roku 1999 jest członkiem Związku Polskich Artystów Plastyków. Od roku 2007 artysta mieszka na stałe w Niemczech.

Rzeźbiarz sportretował prawdopodobnie polskiego kmiecia, w charakterystycznym dla włościan stroju, z włosami obciętymi „na fajerkę”, z pyzatą gębą.

 Dołączyła do wystawionej już dużo wcześniej w sklepie „Cyganki”. Przyznam szczerze, że zarówno jak w przypadku „Cyganki” jak i teraz mam kłopot z jednoznacznym określeniem płci wyrzeźbionej postaci.

To rzeźba z pogranicza rzeźby warsztatowej i naiwnej. Niczego nie udaje i do niczego nie pretenduje.

Oczywiście zdaję sobie sprawę, że rzeźba ma charakter komercyjny, że głównym celem twórcy była jej sprzedaż. Nie zmienia to jednak faktu, że potrafił nadać jej przejmujący, religijny wyraz.