Rzeźba jest świadectwem ustroju, w którym przyszło żyć wielu pokoleniom Polaków i jakkolwiek dziś na to patrzymy, częścią naszej historii. Pamiątką pożądaną przez wielu kolekcjonerów zbierających sztukę tamtego okresu.

 Ludzie widzą w niej katastroficzną wizję końca naszej planety. Ja wprost przeciwnie widzę rodzące się życie, wzrastanie postaci z żyznej gleby bo dwa otwory interpretuję jako życiodajne studnie.

 Choć muszę obiektywnie zaznaczyć, że wśród podobnych rzeźb wyświetliły się dzieła największych artystów. Salvatora Dalego, Andre Massona, Willema de Kooninga czy Honore Daumiera.

Dla mnie oczywiste jest, że każdy kto choć pobieżnie otarł się o afrykańską sztukę plemienną musi uznać, że rzeźba przedstawia ludzką postać.

Peter Robert Keil znajduje się w samym centrum wszystkich wydarzeń. Jego sztuka jest ekspresyjna, nasycona kolorami, emocjonalna. Wystawia w awangardowych galeriach. Jego obrazy nabywają ludzie z pierwszych stron berlińskich gazet. Odwiedza Londyn i Paryż. W nocnym klubie poznaje Davida Bowiego i Andy Warhola, z którym poźniej podczas pobytu w USA namaluje wspólnie obraz.