Rzeźbę zaliczam do nurtu Art-brut. Uważam, że została wykonana przez autora w sposób spontaniczny, intuicyjny a nie jest wynikiem skomplikowanych przemyśleń profesjonalnego artysty. Ale życie potrafi zaskakiwać. Chętnie przyznam, że się mylę.

 Złoty cielec został po wsze czasy stał się symbolem bałwochwalstwa, fałszywego boga, niezdrowego umiłowania bogactwa.

Tematem, który przyniósł mu światowy rozgłos była Biafra. Trwająca w Nigerii wojna domowa spowodowała klęskę głodu i śmierć tysięcy niewinnych mieszkańców. Bezpośrednim impulsem do powstania serii rzeźb głownie z brązu było zdjęcie nigeryjskiego dziecka. Artysta objechał z tymi rzeźbami wiele krajów na świecie, dzieląc się swym bólem spowodowanym niesprawiedliwą, niezasłużoną śmiercią. Czytając opracowania spotkałem się ze zdaniem, że cykl ten należy do najwybitniejszych argentyńskich rzeźb wszech czasów.

 Figura świętej została właściwie tylko zarysowana, tworzą ją dwie zgeometryzowane bryły. Mimo to widzimy kobietę w archaicznej szacie jednoznacznie odpowiadającą naszym schematycznym wyobrażeniom jak powinien wyglądać „święty”.

Sylwetki dwóch walczących koziorożców tworzą harmonijną całość i choć walka zwykle kojarzy się z chaosem i dynamiką to ta kompozycja wydaje się być statyczna. Nie zaburza jej nawet asymetria świecznika. Twórca użył oszczędnych geometrycznych form chcąc nam powiedzieć, że w tej walce wszystko jest z góry ustalone, nie poleje się krew, że chodzi jedynie o ustalenie pozycji samca alfa, że tak się dzieje w przyrodzie od zawsze.

I choć podobnie jak steampunk wykorzystuje elementy istniejącej już materialnej rzeczywistości to bliżej jej do konstruktywizmu czy futuryzmu, zakładających związek człowieka z maszyną, odrzucających relikty przeszłości, odrzucających dekoracyjność, podporządkowujących sztukę potrzebom człowieka.

Podziwiam sposób modelowania postaci, piękną, wyrazistą twarz mężczyzny, z której mimo niewielkich wymiarów rzeźby, odczytuję powagę i szlachetność. Nie zmienia tego fakt, że mężczyzna jest nagi a więc w domyśle ubogi.

Na podstawie oferowanych na aukcji przedmiotów można sądzić, że Makowski był, bądź nadal jest profesjonalnym artystą. Ciekawym, o wszechstronnych zainteresowaniach, zarówno jeśli chodzi o tematy prac jak i materiały z jakich powstały. Makowski tworzył w drewnie, metalu, kamieniu i gipsie. Zarówno rzeczy realistyczne jak i kompletnie abstrakcyjne.

 Dodatkowo w Toruniu funkcjonuje legenda o flisaku Iwo, który grą na skrzypcach, uratował miasto przed plagą żab. Adolf Amberg popełnił samobójstwo zanim projekt wszedł w fazę realizacji. Wykonanie rzeźby powierzono Georgowi Wolfowi, berlińskiemu rzeźbiarzowi.

 Można powiedzieć, że jak jest rzecz do zrobienia to Sławomir Micek ją projektuje i wykonuje. Bez duchowych rozterek i rozważań o sztuce pisanej z wielkiej litery.

 I tak zapewne stało się z rzeźbą, którą oferuję. Spadła z postumentu a że jakość odlewu w wielu z tych rzeźb jest kiepska, koń stracił nogi.

„Rytm muzyki” jest uważany za jedną z ważniejszych tajskich rzeźb. Udaną próbę połączenia tożsamości Wschodu z nowoczesną sztuką światową.