Rzeźbę zaliczam do nurtu Art-brut. Uważam, że została wykonana przez autora w sposób spontaniczny, intuicyjny a nie jest wynikiem skomplikowanych przemyśleń profesjonalnego artysty. Ale życie potrafi zaskakiwać. Chętnie przyznam, że się mylę.

 Złoty cielec został po wsze czasy stał się symbolem bałwochwalstwa, fałszywego boga, niezdrowego umiłowania bogactwa.

Na podstawie oferowanych na aukcji przedmiotów można sądzić, że Makowski był, bądź nadal jest profesjonalnym artystą. Ciekawym, o wszechstronnych zainteresowaniach, zarówno jeśli chodzi o tematy prac jak i materiały z jakich powstały. Makowski tworzył w drewnie, metalu, kamieniu i gipsie. Zarówno rzeczy realistyczne jak i kompletnie abstrakcyjne.

 Dodatkowo w Toruniu funkcjonuje legenda o flisaku Iwo, który grą na skrzypcach, uratował miasto przed plagą żab. Adolf Amberg popełnił samobójstwo zanim projekt wszedł w fazę realizacji. Wykonanie rzeźby powierzono Georgowi Wolfowi, berlińskiemu rzeźbiarzowi.

Także temat rzeźby pozostaje zagadką. Lew i koń jest łatwo rozpoznawalny, przy czym lew przedstawiony jest w bardzo archaicznej formie. Pytania budzi ukazana w dziwnym anatomicznie ruchu postać. Być może jest to anioł.

 Patrząc na rzeźbę niemal słyszę gwar rozmów uczestników kolacji. Niewiele tu, według mnie, religijnej powagi i podniosłego nastroju. W spotkaniu przy zastawionym stole biorą udział postacie z „krwi i kości”. Dopiero później religijna doktryna i historia uczyni z nich Apostołów.

Osobiście stawiam jednak na Afrykę. Afrykę Południową. To prawdziwe zagłębie współczesnej, nowoczesnej rzeźby.

Rzeźba nawiązuje do starożytnej sztuki greckiej, może rzymskiej. Przypomina fragment muralu z przedstawioną sceną erotyczną. Scena erotyczna to może zbyt wiele powiedziane bowiem bardziej musimy się jej domyślać niż rzeczywiście ją widzimy.

Ta praca automatycznie przywołała we mnie skojarzenia z wzornictwem ćmielowskich figurek. Pomyślałem, że idzie nawet dalej, jest bardziej nowoczesna.