Rzeźbę cenię za jej spokój, statyczną powagę, pozbawiony banalności urok.

Rzeźba przedstawia postać mężczyzny. Mnie się wydaje, że może on grać na skrzypcach. Ale każdy może mieć dowolne, indywidualne wyobrażenie tego co rzeźba przedstawia.

W swej twórczości Szubski był przede wszystkim bezpretensjonalny. Przez 10 lat powstawał cykl „Oblicza”. Portretował okolicznych mieszkańców, przyjaciół, charakterystyczne twarze i typy ludzkie. Pracował korzystając z własnych technik, mieszając metal, drewno, tkaninę, farby, akryl, żywicę. Miał dystans do własnej sztuki. Nie unikał groteski, żartu.

Na podstawie oferowanych na aukcji przedmiotów można sądzić, że Makowski był, bądź nadal jest profesjonalnym artystą. Ciekawym, o wszechstronnych zainteresowaniach, zarówno jeśli chodzi o tematy prac jak i materiały z jakich powstały. Makowski tworzył w drewnie, metalu, kamieniu i gipsie. Zarówno rzeczy realistyczne jak i kompletnie abstrakcyjne.

Rzeźba prawdopodobnie przedstawia jakiegoś świętego. Tak można sądzić po zakonnym habicie i symbolicznym różańcu, którym jest przepasany. Być może jest to Święty Antoni.

Peleryny, może sztormiaki, koło sterowe mogą sugerować, że są to portrety mieszkańców Wybrzeża, mieszkańców nadmorskiej wioski na co dzień zajmujących połowem ryb. Być może to efekt pleneru rzeźbiarskiego zorganizowanego nad morzem.

Rzeźba nawiązuje do starożytnej sztuki greckiej, może rzymskiej. To kolumna, może kariatyda, wyglądająca tak, jakby przed chwilą została odnaleziona przez archeologów. Choć ani przez moment nie mamy wątpliwości, że rzecz powstała współcześnie.

Był w swej twórczości bardzo konsekwentny. Nie ulegał nowinkom nurtów artystycznych. Jego główną inspiracją pozostało miejsce gdzie się urodził, Wola Grójecka na Ziemi Świętokrzyskiej, w pobliżu Ćmielowa. Tam na działce odziedziczonej po ojcu stworzył swą pracownię.

Rzecz dotyczy obrony Alcoy w roku 1276 przed arabskimi wojskami dowodzonymi przez Al-Azraqa. Legenda głosi, że w chwili zwątpienia hiszpańskich obrońców nad murami miasta pojawiła się postać Świętego Jerzego, budząc postrach i przerażenie wśród arabskich wojowników.

 Rzeźba jest prosta, surowa, oszczędna. Mnie urzekła twarz Marii. Pozbawiona upiększeń, łagodna. Idealnie wpisująca się w estetykę nowoczesnej rzeźby XX wieku.

Rzeźba, czy raczej rodzaj reliefu, bo opracowana jest tylko z jednej strony, jest dynamiczna i ekspresyjna. Zrobiona jest w duchu europejskiego powojennego modernizmu choć jak sądzę powstała pod koniec XX wieku.