Napisano tam, że podobne rzeźby robił odłam ludu Fang, Ntumu z północnego Gabonu. Sugerowano, że rzeźba mogła stanowić część insygniów władzy szefa klanu. Mogła zdobić laskę władzy, berło, łapkę do odganiania much czy toporek. Osoba posiadająca te insygnia korzystała z opieki strażnika kości byerii ale jednocześnie miała obowiązek zapewnić pomyślność swojej społeczności i dbać o kości przodków.

Taniec w tej masce zawsze był gwałtowny i ekspresyjny. Stanowił element dyscyplinujący członków plemienia, miał pomagać w utrzymaniu porządku publicznego, egzekwowaniu prawa.

Masek Luba używają dość tradycyjnie. Podczas pogrzebów, inicjacji, świąt. Używane są także podczas zabiegów medycznych i wróżb. Przede wszystkim to maski taneczne. Zwykle oplecione rafią, wraz z kostiumem zasłaniają tancerza. Maski biorą udział w tańcach parami, żeńska i męska.

Wojownik, którego autorem jest prawdopodobnie Douda Derme nie jest zupełnie  typowym przykładem tego nurtu. Artysta pozwala sobie na dużo większą swobodę w kreacji postaci wojownika. Część szczegółów została zastąpiona niemal abstrakcyjnymi dekoracjami. Z plemienną tradycją wiąże rzeźbę obecność kameleona i węża, totemicznych zwierząt wielu afrykańskich społeczności.