Prawdopodobnie kilka takich masek stanowiło głowicę kolumny podtrzymującej dach w Domu Mężczyzn.

Zwykle są związane z kultem przodków. Przedstawiają przodka. Mają za zadanie wchłonąć ducha przodka i stać się medium w komunikacji między żywymi a zmarłymi. Można się do nich modlić aby uzyskać ochronę lub korzyści. Bo duchy przodków zaniosą te prośby do bóstw i bogów zamieszkujących wszechświat.

Kult bieri zobowiązuje członków plemienia Fang do pytania o wróżbę przed każdym większym wydarzeniem w życiu wspólnoty, zasiewem, polowaniem, zmianą miejsca pobytu, bitwą, wojną itp. Podczas tej ceremonii, poprzedzonej modlitwą i ucztą, pociera się czaszkę przodka specjalną, sproszkowaną substancją, czasami używa się farby.

Na dodatek w ramach jednego stowarzyszenia używano różnych rodzajów masek. W Ntomo były ich przynajmniej dwa rodzaje. Takie z wąskimi ustami jak ta, którą oferuję uczyły adeptów Ntomo jak ważna jest cisza i umiejętność powściągliwej mowy.

 Byli znani z ogromnej czci dla swoich przodków. Pogrzeb osoby znaczącej w tej społeczności, przeradzał się w trwającą wiele dni uroczystość, dawniej związaną  ze składaniem ofiar z ludzi i rytualnym ubojem zwierząt. Zmarłych chowano ze złotą biżuterią. Sumba budowali kamienne grobowce przypominające olbrzymie stoły. Grobowce zdobiono rzeźbami ludzi i zwierząt bardzo przypominającymi rzeźbę, którą oferuję.

Ceremonia składa się z modlitwy, podczas której czaszki przodków są nacierane magicznym proszkiem bądź kolorowymi pigmentami, uczty i złożenia ofiar. Dialog z duchami przodków, których reprezentują rzeźby strażników jest dla Fangów bardzo ważny ale jednocześnie kości zmarłych trzyma się z daleka od żywych członków plemienia.

Te niewielkie stołki były wykorzystywane do prac gospodarskich. Są pochodną koczowniczego stołka podróżnego, wieszanego na ramieniu, zabieranego przez członków plemienia w długie wędrówki.

Przyznam szczerze, że rzeźbę kupiłem dla oczu konia. Oczu z wielkimi, kobiecymi niemal rzęsami.

Artysta   nawiązuje do plemiennej tradycji jednak przenosi ją w XX wiek. Najbardziej zaskakują włosy kobiety tworzące rodzaj rogów, zupełnie wbrew kanonowi, który nakazywał olbrzymią dbałość o fryzurę, będącą symbolem społecznego statusu.

 Tam zawsze siedzisko było symbolem statusu społecznego. Przypisywano je konkretnym członkom plemienia, wodzowi i plemiennej starszyźnie.

Prymitywny, intrygujący, pełen symboliki rysunek pokrywający ścianki naczynia, jest moim zdaniem również autentyczny. Nie ma nic wspólnego z bogatymi, okazałymi dekoracjami tworzonymi pod gusty turystów.

 Dopiero później odkryłem rzeźbę Innuitów. I mam prawie stuprocentowe przekonanie, że rzeźba jest dziełem artysty tej społecznoeści. Powstała w XX wieku i jest częścią dorobku kulturowego Innuitów.