Tam zawsze siedzisko było symbolem statusu społecznego. Przypisywano je konkretnym członkom plemienia, wodzowi i plemiennej starszyźnie.

Choć wiele tam komercyjnego badziewia, przeznaczonego na stragany dla turystów to czasem trafiają się perełki. Rzeźby przenoszące prymitywne cechy rzeźby plemiennej, jej spontaniczną autentyczność na współczesny grunt.

Prymitywny, intrygujący, pełen symboliki rysunek pokrywający ścianki naczynia, jest moim zdaniem również autentyczny. Nie ma nic wspólnego z bogatymi, okazałymi dekoracjami tworzonymi pod gusty turystów.

Magię przechowywał w specjalnych naczyniach, zamykanych pokrywami, które wieńczyła postać przodka. Podobna postać występowała na wyciskarkach do limonki i laskach czarownika.

Dziś, wykonane z drewna i obciągnięte skórą antylopy, maski hełmowe w formie głów, są pozostałością tego barbarzyńskiego obrządku. Głowy Ekpe stanowią dość hermetyczny ale bardzo ciekawy wycinek afrykańskiej sztuki plemiennej.

Rzeźba, którą oferuję, należy do wyodrębnionego przez badaczy nurtu sztuki kolonialnej. Ma być odpowiedzią artystów pochodzących z Afryki na kolonizację i kontakt z zachodnią cywilizacją, na traumę niewolnictwa. Rzeźby te przedstawiają zwykle rdzennych mieszkańców Afryki w europejskich strojach, korkowych hełmach czy mundurach wojsk kolonialnych.

Maska Węża, którą oferuję, pierwotnie była związana z Bogiem Deszczu Tolockiem. Dwa splecione, kopulujące w pozycji pionowej węże były symbolem płodności. Zsyłany przez boga Tolocka deszcz zapładniał, według wierzeń, ziemię a ta rodziła obfite plony.

 Dopiero później odkryłem rzeźbę Innuitów. I mam prawie stuprocentowe przekonanie, że rzeźba jest dziełem artysty tej społecznoeści. Powstała w XX wieku i jest częścią dorobku kulturowego Innuitów.

Rzeźby Tauwa były czasem zakończone metalowym prętem. Wbijano je w ziemię, może dlatego, że Chamba wierzyli, iż ich przodkowie żyją pod ziemią. To skracało drogę komunikacji z duchami przodków. Ponadto rzeźby były lepiej widoczne dla węży, przed ukąszeniami których miały strzec.

Gdyby dało się pochodzenie urny, bo myślę, że jest to rodzaj urny, określić w demokratycznym głosowaniu to vox populi wybrałby Afrykę Północną. Wpisałem tak w tytule bo nie mam innego, zweryfikowanego pomysłu, choć moja intuicja skłania się raczej ku Azji.

. Środki użyte w dekoracji miseczki są najprostsze z możliwych, takie, które pojawiają się w wielu kulturach świata. Wydaje się że wzór na naczyniu jest inspirowany sztuką islamu a ten jest w Afryce powszechnie obecny,

Znacznie rzadziej eksponuje się w tych łyżkach postacie zwierząt. Prawdę powiedziawszy nie znalazłem ani jednej z hipopotamem. Trudno mi więc przypisać łyżke do konkretnej społeczności. Podejrzewam, że chodzi tu o totem będący symbolem klanu funkcjonującego w ramach konkretnego plemienia. Nie wykluczam też niestety, że to tylko przejaw kreatywności afrykańskiego rzemieślnika tworzącego przedmioty na rynek komercyjny.