Sprzedane

Trzeba też mieć świadomość, że publiczność lalek nie widziała, oglądała tylko rzucany przez nie cień. Ich wygląd mógł być istotny jedynie dla animatora. Myślę, że ta lalka brała udział w przedstawieniach lokalnej trupy aktorów spektaklu Wayang.

W początkowym okresie twórczości i z tego okresu pochodzi zapewne oferowany przeze mnie brąz, mistrzami Kennetta byli Fermiet, Bugatti i Barye.

Namalowane zwierzęta i postacie odnoszą się do tradycji dawnej plemiennej Afryki ale są już tylko ich blaknącym wspomnieniem. Odbieram uniesione w górę ręce postaci, być może podczas tańca na plemiennej ceremonii, jako rodzaj prośby o szacunek dla ginących zwyczajów.

Bo przyznam szczerze, że rzeźba kojarzy mi się także, poprzez wyzywającą pozycję w jakiej kobieta stoi i jej skąpy strój z przedstawicielką najstarszego zawodu świata. W Południowej Afryce to poważny problem. Handel własnym ciałem to dla wielu młodych kobiet jedyna droga do zdobycia finansowej niezależności.

Oferuję typową, syntetyczną rzeźbę Kazimierza Rafalika, którą kupiłem bezpośrednio w pracowni artysty. Obrazuje wszystko co twórczość Rafalika charakteryzuje, prostotę, oszczędność, podporządkowanie formy technice jej wykonania. Mówi się czasem, że to właśnie ograniczenia tworzą prawdziwe dzieła sztuki. Rzeźbie na pewno nie można odmówić piękna.

Wskazywano na dalekie powinowactwo ze sztuką Senufo jednak większość osób zabierających głos w dyskusji była zdania, że to współczesna rzeźba inspirowana jedynie sztuką Afryki. Pojawiły się sugestie podobieństwa do rzeźb Wifredo Lama czy Maxa Ernsta. Ze swej strony mógłbym dodać jeszcze Joana Miro.

Jedyny trop jaki znalazłem w sieci zaprowadził mnie do Irlandii. Bardzo podobna krowa, wykonana z brązu leży w Tone Park w Dublinie. Jest dziełem rzeźbiarki, aktywistki społecznej, animatorki sztuki, performerki Jackie Mc Kenna.

Kojarzono ją z nurtem surrealizmu choć nigdy z tym nurtem nie była związana. Myślę, że przypisano jej etykietę surrealistki bo prace artystki łatwo klasyfikować się nie pozwalały. Centralną postacią jej rzeźb, podobnie jak u jej mentora Aristida Maillola, jest kobieta. Kobieta Passavant przeistacza się, przybiera dziwne postacie a w jej wnętrzu zamieszkują fantastyczne stwory, będące wymysłem artystki.

 Bada ludzkie ciało szukając granicy między abstrakcją a realizmem.

Pojawiające się nagie ramię, obejmujące postać to jedyny „erotyczny” akcent tej rzeźby. Jedynie układ postaci skłania nas do wyobrażeń co między nimi się dzieje.

Nie potrafiłem przejść obojętnie obok tego obrazu wystawionego na warszawskim Kole. Może zaintrygowała mnie kolorystyka, może temat: zmęczeni codziennością podróżni we wnętrzu wagonu.

Inspiracją rzeźby może być japońska sztuka origami bądź po prostu obecny w tamtym okresie na francuskim rynku sztuki kubizm.