Sprzedane

Stylistycznie rzeźba przypomina mi dzieła Aleksandra Archipenki. Niestety to na pewno nie jest jego projekt. Być może jedynie z tego kierunku płynęły inspiracje.

Według wierzeń maska posiada nadzwyczajną moc, należała do starożytnego ludu sima a noszący ją człowiek ma moc bezkarnego przechodzenia przez ogień. W połączeniu z inną maską „a-tshol” używana jest przez uzdrowicieli.

Maski z przedstawieniami postaci ludzkich (najczęściej wyobrażały przodków), były zarezerwowane dla najważniejszych rodów, wliczając w to rodzinę królewską. Może stąd rzadkość występowania tej maski.

Maska Idiok z kolei przedstawia ducha mieszkającego w piekle. Jego długa wychudzona twarz pokazuje, że jest dotknięty chorobą, ogarnięty przez złe moce. (W Afryce pucołowata twarz oznacza dobrobyt i bogactwo). To skutek złego życia, które prowadził.

Rzeźbiarze Guro wykonują swą profesję z wyboru, są pasjonatami, artystami. Może stąd kolory. Kształt twarzy czy towarzyszących jej zwierząt muszą zostać wykonane zgodnie z plemienną tradycją i według określonego wzoru. Pigmenty, szczególnie w przypadku masek świeckich, pozwalają na pewną dowolność, na realizację twórczych fantazji artysty rzeźbiarza.

Mam wrażenie, że diabeł przedstawiony w tej rzeźbie właśnie taki jest. Niezgrabny czart z wyłupiastymi oczami. Pokraka raczej śmieszna niż straszna. Nie wiem oczywiście czy taki był zamysł autora rzeźby ale w moje wyobrażenia na temat piekła i diabłów rzeźba wpisuje się doskonale.

Pod rzeźbą mogłyby być podpisy największych artystów Henrego Moorea czy Barbary Hepworth i nikt by się specjalnie nie zdziwił. Sądzę jednak, że rzeźba powstała w Afryce. Dokładniej w Afryce Południowej. Nie potrafię tego udowodnić lecz gotów jestem się o to założyć.

Szczególnie cenię dolną partię rzeźby, sposób w jaki twórca dokonał syntezy postaci siedzącej na podwiniętej nodze. To poprzez tę pozycję rzeźba kojarzy mi się z Azją. Przypomina trochę postacie zaklinaczy węży, mędrców, joginów. Sądzę jednak, że powstała w Europie choć trudno to jednoznacznie stwierdzić bo rzeźba nie jest sygnowana.

Wszystko to artysta jedynie zaznaczył, pozwalając odbiorcy zobaczyć więcej niż rzeźba rzeczywiście przedstawia. To bardziej impresja uruchamiająca wyobraźnię niż rzeźba kobiety w rytualnym japońskim stroju.

Shou Xing nie ma poświęconych mu świątyń. Według wierzeń Chińczyków, warto jednak w dniu własnych urodzin skłonić się przed wizerunkiem Shou Xinga i złożyć mu niewielką ofiarę.

Maska Kpeliyee ma symbolizować ideał piękności kobiety, zaopatrzonej w rytualne ozdoby i akcesoria indywidualne dla każdej maski.

Wzór na obrzeżach plakiety jest nowoczesny, przenosi tradycyjne przedstawienie w XX wiek. Prosty „grzebieniowy” motyw nadaje rzeźbie ekspresję, jest przeciwwagą dla tradycyjnego cukierkowego obrazka do jakiego zwykle sprowadza się ten temat.