Wyszukiwarki znalazły taką rzeźbę na hiszpańskojęzycznych portalach sprzedażowych. Opisy wskazywały, że jest to aztecki bożek płodności.

Rzeźbiarz sportretował prawdopodobnie polskiego kmiecia, w charakterystycznym dla włościan stroju, z włosami obciętymi „na fajerkę”, z pyzatą gębą.

Nie dość, że koń budzi litość i współczucie to na dodatek porusza się tak, jakby za chwilę miał się potknąć o własne nogi. Słowem kupa nieszczęścia.

 Dołączyła do wystawionej już dużo wcześniej w sklepie „Cyganki”. Przyznam szczerze, że zarówno jak w przypadku „Cyganki” jak i teraz mam kłopot z jednoznacznym określeniem płci wyrzeźbionej postaci.

To rzeźba z pogranicza rzeźby warsztatowej i naiwnej. Niczego nie udaje i do niczego nie pretenduje.

Oczywiście zdaję sobie sprawę, że rzeźba ma charakter komercyjny, że głównym celem twórcy była jej sprzedaż. Nie zmienia to jednak faktu, że potrafił nadać jej przejmujący, religijny wyraz.

Wspólna półkolista podstawa sprawia, że domyślamy się więzi emocjonalnej łączącej tych dwoje. Jest to prawdopodobnie para kochanków, pokazana bardzo subtelnie bez dosłowności i epatowania czymkolwiek. Rzeźba jest maksymalnie uproszczona. Nie ma w niej skrawka zbędnego metalu.

Artysta bardzo sprawnie tworzy sylwetki, twarze, postacie za pomocą kilku oszczędnych nacięć blachy. Nie bawi się w próby odwzorowania. Używa symbolu, skrótu, graficznego znaku. Odbiorca sam dopowiada sobie resztę.

. Przedstawiały ponadczasową młodość i piękno.

Talerz przedstawia Ostatnią Wieczerzę. Temat pożegnania Chrystusa ze swymi uczniami w sztuce religijnej wykorzystywany wielokrotnie. Urzekły mnie w prostota i surowość przedstawienia.