W moim przypadku wyobraźnia podpowiadała zaskakujące skojarzenia. I co ciekawe dalekie od erotyki, którą na pierwszy rzut oka, rzeźba jest przepełniona.

Choć niezbyt lubię temat rzeźby to ten portret żołnierza kocham. Młodzieniec z odstającymi uszami, zmysłowymi ustami, których wykroju mogłaby pozazdrościć niejedna kobieta, z absolutnie zachwianymi proporcjami głowy robi na mnie wrażenie zagubionego. Może przestraszonego drylem za murami koszar.

 Niewielki bo ma zaledwie nieco ponad 7 cm długości. Sporo mniejszy od pojawiających się na rynku erotycznych brązów wiedeńskich. Myślę, że jest to gratka dla kolekcjonerów erotyki.

Autor zamknął w obłych kształtach postać ludzką, pewnie kobietę, być może matkę z dzieckiem.

Tematem świeckich rzeźb jest przede wszystkim wieś i małe miasteczko. Portretuje ludzi przy ich codziennych zajęciach. Jego rzeźby są pełne szczegółów i atrybutów charakterystycznych dla wykonywanej profesji. Mimika twarzy figur jest zwykle wyrazista, czasem ociera się o karykaturę. Tworzy cykle rzeźb i sceny wielopostaciowe.

 Musi nam wystarczyć wiedza, że plakieta dotyczy dobrostanu ryb żyjących w sztucznym zbiorniku wodnym przy zaporze Aube.

Bardzo lubię podobne rzeźby, gdzie wyobrażenie artysty miesza się z realnym światem. Zwierzę zostało zarysowane bardzo zdawkowo choć z pełnym poszanowaniem anatomicznych proporcji i wyraźnym podkreśleniem cech najważniejszych.

Cały kunszt swego rzemiosła pokazał tworząc głowę Chrystusa. Uderza prostotą i subtelnością. Mamy tu melancholię, smutek, powagę i pewien rodzaj dostojeństwa pozwalającego zachować godność w obliczu śmierci.

To rzeźba, za pomocą której, artysta odnosi się do cierpienia i rozpaczy, pokazanych za pomocą teatralnych symboli. Maski i gestu.

Całość jest przykładem świetności i tradycji francuskiego rzemiosła artystycznego.

Osobna grupa rzeźb Kozłowskiego to ptaki. Moim zdaniem najbardziej kreatywny, oderwany od rzeczywistości i fantastyczny nurt jego twórczości pod względem warsztatowym.