Rzeźbę cenię za jej spokój, statyczną powagę, pozbawiony banalności urok.

Rzeźba przedstawia postać mężczyzny. Mnie się wydaje, że może on grać na skrzypcach. Ale każdy może mieć dowolne, indywidualne wyobrażenie tego co rzeźba przedstawia.

W swej twórczości Szubski był przede wszystkim bezpretensjonalny. Przez 10 lat powstawał cykl „Oblicza”. Portretował okolicznych mieszkańców, przyjaciół, charakterystyczne twarze i typy ludzkie. Pracował korzystając z własnych technik, mieszając metal, drewno, tkaninę, farby, akryl, żywicę. Miał dystans do własnej sztuki. Nie unikał groteski, żartu.

W swej twórczości Szubski był przede wszystkim bezpretensjonalny. Przez 10 lat powstawał cykl „Oblicza”. Portretował okolicznych mieszkańców, przyjaciół, charakterystyczne twarze i typy ludzkie. Pracował korzystając z własnych technik, mieszając metal, drewno, tkaninę, farby, akryl, żywicę. Miał dystans do własnej sztuki. Nie unikał groteski, żartu.

Na podstawie oferowanych na aukcji przedmiotów można sądzić, że Makowski był, bądź nadal jest profesjonalnym artystą. Ciekawym, o wszechstronnych zainteresowaniach, zarówno jeśli chodzi o tematy prac jak i materiały z jakich powstały. Makowski tworzył w drewnie, metalu, kamieniu i gipsie. Zarówno rzeczy realistyczne jak i kompletnie abstrakcyjne.

Rzeźba prawdopodobnie przedstawia jakiegoś świętego. Tak można sądzić po zakonnym habicie i symbolicznym różańcu, którym jest przepasany. Być może jest to Święty Antoni.

Według mnie, rzeźba przedstawiającą młodą kobietę grającą na marakasach jest intrygująca i piękna. Na podstawie poszlak, które nazwałbym lingwistycznymi, moda kobieta pochodzi z ludu Malawi, zamieszkującego na południu Afryki. Nie odnoszę jednak tej rzeźby do art tribal. Nie to jest jej główną cechą. Prawdopodobnie została wykonana przez kogoś kto ze sztuką plemienną nie ma nic wspólnego.

Peleryny, może sztormiaki, koło sterowe mogą sugerować, że są to portrety mieszkańców Wybrzeża, mieszkańców nadmorskiej wioski na co dzień zajmujących połowem ryb. Być może to efekt pleneru rzeźbiarskiego zorganizowanego nad morzem.

. Dominująca nad tłumem ludzi, pozbawiona ciała głowa, bardzo przypomina plemienne rzeźby pochodzące z Afryki. Stroje, rysy twarzy postaci tworzących podstawę rzeźby sugerują raczej europejskie pochodzenie rzeźby.

Rzeźba nawiązuje do starożytnej sztuki greckiej, może rzymskiej. To kolumna, może kariatyda, wyglądająca tak, jakby przed chwilą została odnaleziona przez archeologów. Choć ani przez moment nie mamy wątpliwości, że rzecz powstała współcześnie.

Był w swej twórczości bardzo konsekwentny. Nie ulegał nowinkom nurtów artystycznych. Jego główną inspiracją pozostało miejsce gdzie się urodził, Wola Grójecka na Ziemi Świętokrzyskiej, w pobliżu Ćmielowa. Tam na działce odziedziczonej po ojcu stworzył swą pracownię.

Mam satysfakcję, że pisząc wstęp do katalogu pierwszej wystawy Rafała trafnie zdefiniowałem jego artystyczne credo. Dlatego wklejam tekst bez wahania. Z jednym zastrzeżeniem. Jego sztuka jest teraz bardziej dojrzała. Twórca skondensował swoje wypowiedzi, uprościł formę. Słowem mniej gada. Pozwala mówić swoim rzeźbom.