Co do tych konkretnych odważników pochodzą z różnych zestawów. Trafiłem na nie w Paryżu i miałem przywilej wyboru wśród naprawdę dużej kolekcji. Jestem przekonany, że są stare, nawet XVIII-wieczne.

Kali to ciemnoskóra piękna kobieta, odziana w tygrysie futro, wieloręka i każda z uzbrojonych rąk może zabijać demony. Charakterystyczną cechą wyróżniającą rzeźby Kali jest naszyjnik z czaszek lub głów pokonanych wrogów.

Myślę, że rzeźba powstała w połowie XX wieku w prowincjonalnym warsztacie. Bliżej jej do tradycji sztuki ludowej niż warsztatów wielkich mistrzów choć trudno jej odmówić piękna.

We współczesnym, popularnym przekazie Liu Hai z trójnożną ropuchą traktowany jest jak talizman zapewniający powodzenie w przedsięwzięciach biznesowych.

Rzeźba została wykonana jak sądzę w XIX wieku. Jej jakość nie rzuca na kolana ale mieści się w standardzie tego typu rzeźb. Były przeznaczone do domowego zacisza, miały znaczenie tylko dla domowników, nie wystawiano ich na widok publiczny.

Poszukiwania w internecie zaprowadziły mnie na aukcje Hong Kongu, gdzie znalazłem identyczny wazonik. Z takim samym opisem jeśli chodzi o datę powstania. W cenie dziesięciokrotnie wyższej niż moja.

Do kaligrafii używano specjalnego papieru chłonącego wilgoć, atramentu na bazie sadzy i zestawu pędzli. Od małych po ogromne. Obsadki były proste drewniane ale robiono je też z kości słoniowej, rogu, jadeitu, srebra czy korala.

Sądzę, że przedmiot powstał w XX wieku mimo, że wytwórca zrobił wszystko aby zasugerować, że rzecz pochodzi z początków okresu Qing a wiec jest z XVII-XVIII wieku. Co ciekawe na te zabiegi nabrała się sztuczna inteligencja wyposażona w wiedzę eksperta w dziedzinie sztuki azjatyckiej.

. Sztuka Państwa Środka ze swoimi trwającymi kilka tysięcy lat tradycjami była bardziej rozpoznawalna niż chociażby sztuka Japonii. Japońscy rzemieślnicy dawali światu to czego oczekiwał dokładając mistrzostwo i precyzję wykonania.

Przyznaję, że mam tu mieszane odczucia estetyczne. Chwilami to podziw dla kunsztu i precyzji wykonania skomplikowanych intarsji z użyciem kilku rodzajów metali chwilami niezgodę na na brak dokładności i uproszczenia odlewu.

Rzeźba ukazuje Buddę w pozycji Dhyana mudra. Ta mudra symbolizuje skupienie, wewnętrzną harmonię i głęboką kontemplację. Ten gest jest powszechnie wykorzystywany w praktyce jogi.

Pojemnik, który oferuję był przeznaczony, jak sądzę, do składania niewielkich ofiar. Być może w tym przypadku chodzi o nasiona betelu stanowiące popularny w całej Azji ,łagodny narkotyk.