Co do tych konkretnych odważników pochodzą z różnych zestawów. Trafiłem na nie w Paryżu i miałem przywilej wyboru wśród naprawdę dużej kolekcji. Jestem przekonany, że są stare, nawet XVIII-wieczne.

We współczesnym, popularnym przekazie Liu Hai z trójnożną ropuchą traktowany jest jak talizman zapewniający powodzenie w przedsięwzięciach biznesowych.

Rzeźba została wykonana jak sądzę w XIX wieku. Jej jakość nie rzuca na kolana ale mieści się w standardzie tego typu rzeźb. Były przeznaczone do domowego zacisza, miały znaczenie tylko dla domowników, nie wystawiano ich na widok publiczny.

Sądzę, że przedmiot powstał w XX wieku mimo, że wytwórca zrobił wszystko aby zasugerować, że rzecz pochodzi z początków okresu Qing a wiec jest z XVII-XVIII wieku. Co ciekawe na te zabiegi nabrała się sztuczna inteligencja wyposażona w wiedzę eksperta w dziedzinie sztuki azjatyckiej.

Przyznaję, że mam tu mieszane odczucia estetyczne. Chwilami to podziw dla kunsztu i precyzji wykonania skomplikowanych intarsji z użyciem kilku rodzajów metali chwilami niezgodę na na brak dokładności i uproszczenia odlewu.

Pojemnik zdobiony jest techniką Shibayama. Polega ona na intarsji drewna innymi materiałami. Kością i macicą perłową. W tym przypadku mamy aplikacje z kości bydlęcej choć najczęściej używano kości słoniowej.

Jej imię tłumaczy się jako Światło Księżyca. Czasem zapisuje się je jako Turan lub Khutulun. Jako ciekawostkę dodam, że legenda o Ay Yaruk posłużyła za podstawę libretta opery Giacoma Pucciniego „Turandot”.

Osioł ma w Indiach, w przeciwieństwie do konia, który jest atrybutem królów i wojowników ma plebejski charakter. Związane z niższymi kastami społecznymi zwierze jest symbolem wytrwałości, cierpliwości i odporności. Jest kojarzony z posłuszeństwem, zdolnością do kroczenia przez mrok.

Faktycznie pieczęć została wykonana w XX wieku i ma charakter pamiątkarski. Odnosi się do ery panowania ostatniego cesarza Chin.