Sprzedane

Trudno mi jest ocenić wiek tej maski. Olbrzymia większość masek, które oglądałem pochodziła z XX wieku. Przy czym nawet maski datowane na lata sześćdziesiąte XX wieku, oferowane na aukcjach osiągają wysokie ceny nierzadko przekraczające tysiąc euro. Za te starsze trzeba już zapłacić krocie.

 Maski używają członkowie klanu Loniake, którego totemem jest święty ptak Calo, przybierający na co dzień postać dzioborożca.

Rzeźba, którą oferuję przedstawia zapewne wizerunek cesarskiego urzędnika. Z klasy mandarynów, którzy aby objąć tę funkcję zdawali egzaminy ze studiów nad konfucjańskimi księgami.

Jeśli dobrze odczytałem sygnaturę, to na podstawie dostępnych w internecie informacji rzeźbę można by przypisać Raffaelowi Lomasowi, urodzonemu w roku 1962 w Tel Awiwie, izraelskiemu artyście. Jego artystyczne dokonania, skomplikowane konstrukcje z plątaniną geometrycznych elementów, nieco rzeźbę, którą oferuję przypominają. Szczególnie widać to jego projekcie   „Chair”. Choć trzeba też jasno powiedzieć, że to co robi Raffael Lomas obecnie dalekie jest od tradycyjnej sztuki. Rzeźba musiałaby pochodzić z początków jego edukacji, zanim ostatecznie skrystalizowała się jego twórcza droga.

 Najbardziej znanym jego dziełem jest instalacja plenerowa w pobliżu Sienny, ustawiona na środku niczego, wykonana z szarego bazaltu, przedstawiająca minimalistyczne drzwi, przejście czy po prostu duży prostokąt. Artysta jest doceniany na światowym rynku sztuki.

. I choć od ponad 50 lat Sarkissian mieszka w Europie to nadal podstawowym tematem jego prac jest Armenia i własne ormiańskie korzenie. Silny emocjonalny związek z krajem przodków można dostrzec w wielu jego dziełach.

Osobiście też uważam, że patyny na lampach są stare i oryginalne.

Imperium Sao upadło w XVI wieku na wskutek wewnętrznych walk zostało ostatecznie pokonane przez najeźdźców z Kotoko, którzy przejęli część spuścizny po Sao. Niewielkie amulety zainspirowały artystów z Kotoko do tworzenia dużych rzeźb z brązu przedstawiających jeźdźców na jednym koniu.

Renard był też malarzem. Gdzieś znalazłem określenie, że malował obrazy fałszywie naiwne w duchu twórczości Henriego Rousseau.

Pierwszą rzeczą, która odróżnia rzeźbę jest niewielki pojemnik na głowie. Nie spotkałem takiego. Przeznaczony jak sądzę na niewielkie ofiary, leki, zioła. Kolejną różnicą jest malatura rzeźby. Bardzo rzadka. Spotkałem w sieci kilka zaledwie rzeźb z taką malaturą. Wystawione na aukcjach w uznanych domach aukcyjnych. Z estymacjami w Polsce niewyobrażalnymi.

Jeśli szukać różnic to są głównie w kolorystyce. Maski i rzeźby Idoma operują czarno-białym kontrastem. Na czarno zaznaczane są kontury ust, oczu, nosa, uszu, zaznaczane są charakterystyczne plemienne skaryfikacje.