Sprzedane

Rzeźba, którą oferuję nawiązuje do sztuki plemiennej. Niekoniecznie do sztuki wywodzącej się z jednej konkretnej grupy etnicznej. To raczej ogólna idea, wykorzystująca elementy „art tribal”.

Widzę w niej dalekie powinowactwo do prostych masek salampasa, może makonde czy tanzańskich masek zaramo. Na tyle jednak dalekie, że nie odważę się przypisać jej do żadnej z tych społeczności. Mam nadzieję, że ktoś maskę rozpozna i przyjmie ja do swoich zbiorów.

Stworzył Pietę zupełnie nie przejmując się panującymi w sztuce stylami. Miękkie, płynne, niemal secesyjne linie szat połączył z twarzami, którym najbliżej do gotyku. Mimo to rzeźba jest spójna, łącznie z jej kolorystyką.

. Mnie jego niektóre prace kojarzą się z fraktalami tworzonymi za pomocą matematycznego algorytmu.

Koń jaki jest każdy widzi. Mógłby być zgrabniejszy. Rzeźbę kupiłem bo kojarzy mi się z ludzikami z zapałek i żołędzi jakie robiłem w dzieciństwie. Przywołuje wspomnienia.

Ostatecznie uważam, że jest to fragment laski pochodzącej z plemienia Baule, żyjącego na terenie Wybrzeża Kości Słoniowej. Nawet przy tak niewielkich twarzach kobiety i mężczyzny widać piękno i elegancję charakterystyczną dla masek tego plemienia.

Laski Tun Tun służyły do polowania na dzikie świnie. Mocą swej magicznej siły wabiły świnie do zamaskowanych, wykopanych w ziemi pułapek. W niektórych opisach twierdzono, że długość laski Tun Tun wyznaczała minimalną głębokość pułapki.

Naprawdę stare rzeźby Buddy miały jeden cel. Chodziło oto aby spoglądający doświadczał mistycznej obecności bóstwa. Jakość estetyczna nie była wartością samą w sobie. Artysta miał dać posągowi dokładnie takie ciało jakie było szczegółowo opisane w księgach. I prawdę mówiąc coś w tym jest. Zupełnie inne wrażenia mam patrząc na rzeźby Buddy z XVII wieku i inne gdy oglądam „ładne” XIX-wieczne postacie Buddy.

 Inne figury po wypaleniu były malowane farbami mineralnymi. Dama, którą sprzedaję należy do tej drugiej grupy.

 Sądzę, że pochodzi z Jawy o czym informowała etykieta poprzedniego sprzedawcy, do którego mam pełne zaufanie bo wiele zakupionych u niego przedmiotów zweryfikowałem w sposób nie budzący najmniejszych wątpliwości. Wazon powstał w XX wieku, raczej w pierwszej jego połowie.

Gdybym jednym słowem miał powiedzieć za co cenię twórczość Stefana Boguszyńskiego, powiedziałbym, że za prostotę. Prostotę skrywającą głębokie emocje.  

Setki lat starań plemiennych artystów sprawiło, że hak do podwieszania żywności oderwał się od swej pierwotnej użytkowej funkcji. Zaczęto zdobić je postaciami przodków (przy okazji wierzono, że ci sprawią, że żywność nie będzie psuła się tak szybko) i totemicznymi zwierzętami klanów do których należały mieszkańcy chat.