Sprzedane

Gdybym jednym słowem miał powiedzieć za co cenię twórczość Stefana Boguszyńskiego, powiedziałbym, że za prostotę. Prostotę skrywającą głębokie emocje.  

Setki lat starań plemiennych artystów sprawiło, że hak do podwieszania żywności oderwał się od swej pierwotnej użytkowej funkcji. Zaczęto zdobić je postaciami przodków (przy okazji wierzono, że ci sprawią, że żywność nie będzie psuła się tak szybko) i totemicznymi zwierzętami klanów do których należały mieszkańcy chat.

Rzeźba jest profesjonalna. Stworzył ją artysta mający pełną znajomość kobiecego ciała. Wydaje się artysta jest przychylnie do kobiet nastawiony, kobieca nagość jest tu tylko pretekstem do głębszego zajrzenia w głąb kobiecej psychiki.

 Nie ma w nim triumfalizmu raczej pewność własnej wartości.

Podstawowy podział masek Punu wyznacza kolor. Są maski białe, żeńskie (mukundi) i maski czarne, brązowe, męskie (ikwar). Dla obu rodzajów masek obowiązuje ten sam wzorzec.

 Myślę, że to naturalny odruch twórców, wynikający z chęci złożenia hołdu mistrzowi bądź wprost przeciwnie rzucenia mu rękawicy.

Jeśli dobrze przetłumaczyłem i zrozumiałem napis na rzeźbie to autor kryjący się za inicjałami C. E. nie pozostawia wątpliwości co do swojej inspiracji. Mówi wyraźnie, że czuje się spadkobiercą dokonań Giacomettiego.

Oferowana rzeźba wymyka się mojej krytycznej analizie, mam zbyt małą wiedzę na temat historii sztuki, aby ją klasyfikować. Jest wariacją na temat ludzkiej postaci. Wykonana jest z patynowanego na ciemno brązu, ma 39 cm wysokości i 12 cm szerokości, sygnowana „Szabelsky”. Większość rzeźb Pabla Szabelskiego to prace unikatowe.

Być może rzeźba odnosi się do kultu religijnego lecz mam za mało danych aby zidentyfikować postać.

Tancerze w maskach królika a zwykle jest ich kilku, pojawiają się w korowodzie razem z myśliwym, który odgrywa spektakl polowania na nie. Tancerze reprezentujący króliki rozbiegają się w popłochu, naśladując w tańcu zajęcze skoki.

 Dziś, po analizie kilkunastu dzieł tego artysty dostępnych w sieci, jestem skłonny sądzić, że rzeźbiarzowi bliżej do deformacji obrazu kobiety niż do poszukiwań jej ideału. Bliżej mu do karykatury współczesnych wzorców i zachowań niż uznania je za własne.

Ciekawe, że rodzime wytwórnie porcelany przejmujące produkcję nadal korzystały z orientalnego wzornictwa, które na stałe zrosło się z porcelaną herbową.