Sprzedane

Rzeźba jest profesjonalna. Stworzył ją artysta mający pełną znajomość kobiecego ciała. Wydaje się artysta jest przychylnie do kobiet nastawiony, kobieca nagość jest tu tylko pretekstem do głębszego zajrzenia w głąb kobiecej psychiki.

 Nie ma w nim triumfalizmu raczej pewność własnej wartości.

Podstawowy podział masek Punu wyznacza kolor. Są maski białe, żeńskie (mukundi) i maski czarne, brązowe, męskie (ikwar). Dla obu rodzajów masek obowiązuje ten sam wzorzec.

 Myślę, że to naturalny odruch twórców, wynikający z chęci złożenia hołdu mistrzowi bądź wprost przeciwnie rzucenia mu rękawicy.

Jeśli dobrze przetłumaczyłem i zrozumiałem napis na rzeźbie to autor kryjący się za inicjałami C. E. nie pozostawia wątpliwości co do swojej inspiracji. Mówi wyraźnie, że czuje się spadkobiercą dokonań Giacomettiego.

Oferowana rzeźba wymyka się mojej krytycznej analizie, mam zbyt małą wiedzę na temat historii sztuki, aby ją klasyfikować. Jest wariacją na temat ludzkiej postaci. Wykonana jest z patynowanego na ciemno brązu, ma 39 cm wysokości i 12 cm szerokości, sygnowana „Szabelsky”. Większość rzeźb Pabla Szabelskiego to prace unikatowe.

Być może rzeźba odnosi się do kultu religijnego lecz mam za mało danych aby zidentyfikować postać.

Tancerze w maskach królika a zwykle jest ich kilku, pojawiają się w korowodzie razem z myśliwym, który odgrywa spektakl polowania na nie. Tancerze reprezentujący króliki rozbiegają się w popłochu, naśladując w tańcu zajęcze skoki.

 Dziś, po analizie kilkunastu dzieł tego artysty dostępnych w sieci, jestem skłonny sądzić, że rzeźbiarzowi bliżej do deformacji obrazu kobiety niż do poszukiwań jej ideału. Bliżej mu do karykatury współczesnych wzorców i zachowań niż uznania je za własne.

Ciekawe, że rodzime wytwórnie porcelany przejmujące produkcję nadal korzystały z orientalnego wzornictwa, które na stałe zrosło się z porcelaną herbową.

Domicella Bożekowska nie jest artystką powszechnie znaną mimo, że jej wystawy odbywały się we wszystkich krajach europejskich, Indiach i Nepalu a w Polsce przynajmniej kilkadziesiąt razy. Sądzę, że powodem tego stanu rzeczy jest fakt, że rzeźba była dla niej tylko środkiem do realizacji bardziej ogólnego celu. Ochrony zwierząt i otaczającej nas przyrody a także takie kształtowanie krajobrazu aby godzić interesy flory, fauny i człowieka.

W tradycji chrześcijańskiej funkcjonuje „krzyż przebaczenia”. Szczególnie piękny i dramatyczny przykład takiego krzyża znajduje się w kościele w Kordobie. Odnosi się do sytuacji kiedy to Chrystus, odrywa przybitą do krzyża rękę, aby upomnieć szczególnie surowego kapłana, że to on, Chrystus, jest od przebaczania grzesznikom.