Sprzedane

Jeanne była nieśmiała, wycofana, spokojna, melancholijna. Amedeo, szczególnie pod wpływem alkoholu, bywał gwałtowny, nachalny, przykry. Anegdotyczne są historie o jej wędrówkach po paryskich knajpach w poszukiwaniu malarza.

 Według legendy mógł ją nosić tylko król i jego synowie podczas podróży po kraju. W zamian za opiekę duchów zapewniających bogactwo, ucieleśnionych w masce, król zbierał daniny i datki od poddanych.

Maska symbolizuje życiodajną siłę słońca. Symboliczne rogi umieszczone na szczycie maski nawiązują do mocy bawołu.

Oferowana maska jest maską świecką. To portret dostojnego, bogatego mężczyzny, członka plemienia Guro. Bogactwo symbolizuje bardzo wysoka fryzura spięta na górze ozdobnym grzebieniem. Starannie wypielęgnowana fryzura dowodzi, że jej właściciel nie musi poświęcać się pracy.

Adriansen posługuje się satyrą, karykaturą, ironią w sposób nie robiący nikomu krzywdy.

Vasarely miał ambicję zrewolucjonizować sztukę. Ogłosił na ten temat kilka manifestów. Chciał  znieść tradycyjny podział na malarstwo i rzeźbę.

Scena przedstawia też dwóch mnichów. W początkowym okresie japońskiego państwa, to właśnie oni mieli przywilej opiekowania się cesarskimi ogrodami. Jeden z mnichów w tradycyjnym japońskim koszu niesie zerwane kwiaty, drugi z rulonem w jednej dłoni, drugą wskazuje na wydzielony fragment talerza z przedstawieniem chryzantemy.

Jednorożce, jeźdźcy, Amazonki, Walkirie, centaury są symbolami, ikonami kultury wysokiej, które Zoli bierze na warsztat i zderza z popularnymi wyobrażeniami jakie na ich temat funkcjonują dziś, w ramach powszechnej kultury masowej.

 Wieńczył miedzy innymi hetyckie sztandary.

Bywały prawdziwe dzieła sztuki wykonane ze szlachetnych materiałów, srebra, złota, kości słoniowej ale dużo częściej należały do kategorii sztuki popularnej żeby nie powiedzieć jarmarcznej.

Postacie przypominają trochę, najbardziej charakterystyczną dla sztuki Akan figurkę Akuaba, mającą zapewnić kobiecie płodność i prawidłowy rozwój ciąży. Okrągłe płaskie głowy wzorowane są na księżycu, symbolu ciągłego odradzania się życia.

Oglądałem setki starych europejskich figur i jestem pewien, że Bodhisattwa, którą sprzedaję jest co najmniej XIX dziewiętnastowieczna.