Strona główna

Ruch, anatomia, grymasy twarzy, szczegóły ubioru są według mnie absolutnie doskonałe. Nie tylko w odniesieniu do rzeźby europejskiej. Rzeźba wyróżnia się także, moim zdaniem, wśród innych chińskich rzeźb.

 Hindusi wodą za świętej rzeki Ganges oddawani cześć słońcu, podlewali bazylię Tulsi mającą zapewnić bogactwo, spryskiwali swe domostwa.

Muzułmanie używali świętej wody do ablucji, oczyszczenia przed modlitwą.

 Dopiero później odkryłem rzeźbę Innuitów. I mam prawie stuprocentowe przekonanie, że rzeźba jest dziełem artysty tej społecznoeści. Powstała w XX wieku i jest częścią dorobku kulturowego Innuitów.

 Nazywany jest „kwiatem samurajów”. Być może dlatego, że jego liście kształtem przypominają japoński miecz. Wierzono, że irysy umieszczone w domostwie mają zdolność odstraszania złych mocy.

Rzeźby Tauwa były czasem zakończone metalowym prętem. Wbijano je w ziemię, może dlatego, że Chamba wierzyli, iż ich przodkowie żyją pod ziemią. To skracało drogę komunikacji z duchami przodków. Ponadto rzeźby były lepiej widoczne dla węży, przed ukąszeniami których miały strzec.

Urodzony w roku 1951 w Jeleniej Górze jest samoukiem. Uczył się co prawda w latach 1965-68 w Szkole Rzemiosł Artystycznych w Jeleniej Górze ale został z niej wyrzucony za zorganizowanie protestu przeciw interwencji naszych wojsk w Czechosłowacji. Mimo to od roku 1999 jest członkiem Związku Polskich Artystów Plastyków. Od roku 2007 artysta mieszka na stałe w Niemczech.

Rzeźby obu są stylistycznie nie do odróżnienia. Gdyby nie literka „S” w podpisie byłbym przekonany, że mam do czynienia z rzeźbą Michała Prokopiuka. Jego rzeźby pojawiają się w sprzedaży dość często ze stabilnymi, zaskakująco wysokimi cenami. Rzeźb Sławomira Prokopiuka nie spotkałem.

Niewątpliwie rzeźba powstała w bardzo prowincjonalnym warsztacie. Z klasyczną rzeźbą niewiele ma wspólnego. Lew budzi raczej uśmiech politowania niż szacunek należny królowi zwierząt. Zastanawiam się także czy przedmiot miał charakter użytkowy. Mógłby to być kałamarz czy w ostateczności solniczka.

Nie chcę powiedzieć, że nieduży wazonik, który oferuję jest potomkiem japońskiej katany. Chciałem tylko zwrócić uwagę jak długą tradycję ma ten sposób zdobienia metalu.

Pierwsze okimono powstawały z kości słoniowej. Pod koniec XX wieku dekoracyjne figurki zaczęto robić także z brązu. Były cyzelowane, zdobione rytowanym wzorem, czasem zdobiono je innym rodzajem metalu.

Podobne znajdywano w grobach chińskich dostojników. Zostawiano w nich ziarno, wino, okruchy jedzenia aby mogły służyć zmarłym w zaświatach. W Japonii służą do składania ofiar w domowych sanktuariach poświęconych zmarłym przodkom.

Zaletą naczynia jest mnogość dekoracji, snująca się wokół brzuśca opowieść o bitwie z udziałem smoka, który jest dominującym motywem ozdobnym. Zaletą naczynia jest także jego niepowtarzalność.