Strona główna

Rzeźba jest prymitywna. Ludowa to może niezbyt precyzyjne określenie ale jestem pewien, że powstała w małym, prowincjonalnym warsztacie odlewniczym, gdzie bardziej liczyła się jakość odlewu niż jej artystyczny wygląd. Przy czym zadbano o szczegóły typu biżuteria, tradycyjny ubiór i fryzura.

 Niewielki bo ma zaledwie nieco ponad 7 cm długości. Sporo mniejszy od pojawiających się na rynku erotycznych brązów wiedeńskich. Myślę, że jest to gratka dla kolekcjonerów erotyki.

Maska Węża, którą oferuję, pierwotnie była związana z Bogiem Deszczu Tolockiem. Dwa splecione, kopulujące w pozycji pionowej węże były symbolem płodności. Zsyłany przez boga Tolocka deszcz zapładniał, według wierzeń, ziemię a ta rodziła obfite plony.

Pięć symbolicznych czaszek w jego koronie oznacza pięć złych emocji, które Makahala zamienia w pięć mądrości. Cztery kły to nie podkreślenie demonicznego wyglądu a symbol pokonania czterech demonów funkcjonujących w naturze człowieka, będących przeszkodą na ścieżce Przebudzenia.

Pięć symbolicznych czaszek w jego koronie oznacza pięć złych emocji, które Makahala zamienia w pięć mądrości. Cztery kły to nie podkreślenie demonicznego wyglądu a symbol pokonania czterech demonów funkcjonujących w naturze człowieka, będących przeszkodą na ścieżce Przebudzenia.

Ruch, anatomia, grymasy twarzy, szczegóły ubioru są według mnie absolutnie doskonałe. Nie tylko w odniesieniu do rzeźby europejskiej. Rzeźba wyróżnia się także, moim zdaniem, wśród innych chińskich rzeźb.

 Dopiero później odkryłem rzeźbę Innuitów. I mam prawie stuprocentowe przekonanie, że rzeźba jest dziełem artysty tej społecznoeści. Powstała w XX wieku i jest częścią dorobku kulturowego Innuitów.

 Nazywany jest „kwiatem samurajów”. Być może dlatego, że jego liście kształtem przypominają japoński miecz. Wierzono, że irysy umieszczone w domostwie mają zdolność odstraszania złych mocy.

Rzeźby Tauwa były czasem zakończone metalowym prętem. Wbijano je w ziemię, może dlatego, że Chamba wierzyli, iż ich przodkowie żyją pod ziemią. To skracało drogę komunikacji z duchami przodków. Ponadto rzeźby były lepiej widoczne dla węży, przed ukąszeniami których miały strzec.

Urodzony w roku 1951 w Jeleniej Górze jest samoukiem. Uczył się co prawda w latach 1965-68 w Szkole Rzemiosł Artystycznych w Jeleniej Górze ale został z niej wyrzucony za zorganizowanie protestu przeciw interwencji naszych wojsk w Czechosłowacji. Mimo to od roku 1999 jest członkiem Związku Polskich Artystów Plastyków. Od roku 2007 artysta mieszka na stałe w Niemczech.

Rzeźby obu są stylistycznie nie do odróżnienia. Gdyby nie literka „S” w podpisie byłbym przekonany, że mam do czynienia z rzeźbą Michała Prokopiuka. Jego rzeźby pojawiają się w sprzedaży dość często ze stabilnymi, zaskakująco wysokimi cenami. Rzeźb Sławomira Prokopiuka nie spotkałem.

Niewątpliwie rzeźba powstała w bardzo prowincjonalnym warsztacie. Z klasyczną rzeźbą niewiele ma wspólnego. Lew budzi raczej uśmiech politowania niż szacunek należny królowi zwierząt. Zastanawiam się także czy przedmiot miał charakter użytkowy. Mógłby to być kałamarz czy w ostateczności solniczka.