Strona główna

Pięć symbolicznych czaszek w jego koronie oznacza pięć złych emocji, które Makahala zamienia w pięć mądrości. Cztery kły to nie podkreślenie demonicznego wyglądu a symbol pokonania czterech demonów funkcjonujących w naturze człowieka, będących przeszkodą na ścieżce Przebudzenia.

Ruch, anatomia, grymasy twarzy, szczegóły ubioru są według mnie absolutnie doskonałe. Nie tylko w odniesieniu do rzeźby europejskiej. Rzeźba wyróżnia się także, moim zdaniem, wśród innych chińskich rzeźb.

 Dopiero później odkryłem rzeźbę Innuitów. I mam prawie stuprocentowe przekonanie, że rzeźba jest dziełem artysty tej społecznoeści. Powstała w XX wieku i jest częścią dorobku kulturowego Innuitów.

 Nazywany jest „kwiatem samurajów”. Być może dlatego, że jego liście kształtem przypominają japoński miecz. Wierzono, że irysy umieszczone w domostwie mają zdolność odstraszania złych mocy.

Rzeźby Tauwa były czasem zakończone metalowym prętem. Wbijano je w ziemię, może dlatego, że Chamba wierzyli, iż ich przodkowie żyją pod ziemią. To skracało drogę komunikacji z duchami przodków. Ponadto rzeźby były lepiej widoczne dla węży, przed ukąszeniami których miały strzec.

Urodzony w roku 1951 w Jeleniej Górze jest samoukiem. Uczył się co prawda w latach 1965-68 w Szkole Rzemiosł Artystycznych w Jeleniej Górze ale został z niej wyrzucony za zorganizowanie protestu przeciw interwencji naszych wojsk w Czechosłowacji. Mimo to od roku 1999 jest członkiem Związku Polskich Artystów Plastyków. Od roku 2007 artysta mieszka na stałe w Niemczech.

Rzeźby obu są stylistycznie nie do odróżnienia. Gdyby nie literka „S” w podpisie byłbym przekonany, że mam do czynienia z rzeźbą Michała Prokopiuka. Jego rzeźby pojawiają się w sprzedaży dość często ze stabilnymi, zaskakująco wysokimi cenami. Rzeźb Sławomira Prokopiuka nie spotkałem.

Niewątpliwie rzeźba powstała w bardzo prowincjonalnym warsztacie. Z klasyczną rzeźbą niewiele ma wspólnego. Lew budzi raczej uśmiech politowania niż szacunek należny królowi zwierząt. Zastanawiam się także czy przedmiot miał charakter użytkowy. Mógłby to być kałamarz czy w ostateczności solniczka.

Nie chcę powiedzieć, że nieduży wazonik, który oferuję jest potomkiem japońskiej katany. Chciałem tylko zwrócić uwagę jak długą tradycję ma ten sposób zdobienia metalu.

Pierwsze okimono powstawały z kości słoniowej. Pod koniec XX wieku dekoracyjne figurki zaczęto robić także z brązu. Były cyzelowane, zdobione rytowanym wzorem, czasem zdobiono je innym rodzajem metalu.

Podobne znajdywano w grobach chińskich dostojników. Zostawiano w nich ziarno, wino, okruchy jedzenia aby mogły służyć zmarłym w zaświatach. W Japonii służą do składania ofiar w domowych sanktuariach poświęconych zmarłym przodkom.

Zaletą naczynia jest mnogość dekoracji, snująca się wokół brzuśca opowieść o bitwie z udziałem smoka, który jest dominującym motywem ozdobnym. Zaletą naczynia jest także jego niepowtarzalność.