Strona główna

Do kaligrafii używano specjalnego papieru chłonącego wilgoć, atramentu na bazie sadzy i zestawu pędzli. Od małych po ogromne. Obsadki były proste drewniane ale robiono je też z kości słoniowej, rogu, jadeitu, srebra czy korala.

Choć wiele tam komercyjnego badziewia, przeznaczonego na stragany dla turystów to czasem trafiają się perełki. Rzeźby przenoszące prymitywne cechy rzeźby plemiennej, jej spontaniczną autentyczność na współczesny grunt.

Prymitywny, intrygujący, pełen symboliki rysunek pokrywający ścianki naczynia, jest moim zdaniem również autentyczny. Nie ma nic wspólnego z bogatymi, okazałymi dekoracjami tworzonymi pod gusty turystów.

W moim przypadku wyobraźnia podpowiadała zaskakujące skojarzenia. I co ciekawe dalekie od erotyki, którą na pierwszy rzut oka, rzeźba jest przepełniona.

Rzeźbiarz zrobił wszystko aby podkreślić brzydotę przedstawionej twarzy. Na dodatek jest tak ekspresyjna i dynamiczna, że sportretowane zło nieomal wydostaje się z niej na zewnątrz.

Magię przechowywał w specjalnych naczyniach, zamykanych pokrywami, które wieńczyła postać przodka. Podobna postać występowała na wyciskarkach do limonki i laskach czarownika.

Także temat rzeźby pozostaje zagadką. Lew i koń jest łatwo rozpoznawalny, przy czym lew przedstawiony jest w bardzo archaicznej formie. Pytania budzi ukazana w dziwnym anatomicznie ruchu postać. Być może jest to anioł.

Podstawowy model wykonany z brązu zdobiono najczęściej techniką intarsji z wykorzystaniem stopów miedzi, srebra czasem złota. Mieszano te metale w różnych proporcjach aby uzyskać zamierzone efekty kolorystyczne.

Rzeźba, którą oferuję jest przedstawieniem macierzyństwa. Koresponduje z najbardziej prostymi, najstarszymi ujęciami tego tematu. Przypomina wykopany z ziemi, archeologiczny artefakt.

Oglądając po długim czasie odlaną w brązie scenę zrozumiałem dlaczego kiedyś ją kupiłem. Zobaczyłem emocje zawarte w rzeźbie, która tak naprawdę, wygląda jak gdyby ktoś niedbale ulepił ją z plasteliny. Na dodatek jest niewielka więc tym trudniej było opracować scenę, która zwykle jest dość monumentalna.

Gdybym koniecznie musiał ją przypisać do konkretnego regionu Azji, postawiłbym na Kambodżę i sztukę Khmerów. Czasem Wisznu przedstawiany jest z brodą. Ale to tylko moje spekulacje.

Rzeźba, którą oferuję wyskakuje nieco stylistycznie z twórczości Dowiego. Rzeźba bardziej przypomina sztukę art brut niż rzeźbę uznanego, nagradzanego państwowymi nagrodami artysty tworzącego najczęściej rzeźby w konwencji realistycznej.