Strona główna

Podstawowy model wykonany z brązu zdobiono najczęściej techniką intarsji z wykorzystaniem stopów miedzi, srebra czasem złota. Mieszano te metale w różnych proporcjach aby uzyskać zamierzone efekty kolorystyczne.

Rzeźba, którą oferuję jest przedstawieniem macierzyństwa. Koresponduje z najbardziej prostymi, najstarszymi ujęciami tego tematu. Przypomina wykopany z ziemi, archeologiczny artefakt.

Oglądając po długim czasie odlaną w brązie scenę zrozumiałem dlaczego kiedyś ją kupiłem. Zobaczyłem emocje zawarte w rzeźbie, która tak naprawdę, wygląda jak gdyby ktoś niedbale ulepił ją z plasteliny. Na dodatek jest niewielka więc tym trudniej było opracować scenę, która zwykle jest dość monumentalna.

Gdybym koniecznie musiał ją przypisać do konkretnego regionu Azji, postawiłbym na Kambodżę i sztukę Khmerów. Czasem Wisznu przedstawiany jest z brodą. Ale to tylko moje spekulacje.

Rzeźba, którą oferuję wyskakuje nieco stylistycznie z twórczości Dowiego. Rzeźba bardziej przypomina sztukę art brut niż rzeźbę uznanego, nagradzanego państwowymi nagrodami artysty tworzącego najczęściej rzeźby w konwencji realistycznej.

Nie twierdzę oczywiście, że jest to sztuka tzw. wysoka. To poprawnie skomponowana scena z przesłaniem dotyczącym okrucieństwa wojny. Wykonana jest rzadką techniką, wycięte z miedzianej blachy, ręcznie repusowane elementy umieszczone są na ciemnym, przypominającym aksamit materiale.

Dziś, wykonane z drewna i obciągnięte skórą antylopy, maski hełmowe w formie głów, są pozostałością tego barbarzyńskiego obrządku. Głowy Ekpe stanowią dość hermetyczny ale bardzo ciekawy wycinek afrykańskiej sztuki plemiennej.

W tym przypadku, mimo dość przecież rozbudowanego kształtu naczynia, został zachowany umiar i elegancja. Nie znam na tyle sztuki islamu, żeby powiedzieć skąd biorą się takie różnice w sposobie zdobienia przedmiotów. Czy jest to wynikiem odrębnych stylów zdobniczych czy może dzban ma po prostu plebejskie, ludowe pochodzenie.

Choć niezbyt lubię temat rzeźby to ten portret żołnierza kocham. Młodzieniec z odstającymi uszami, zmysłowymi ustami, których wykroju mogłaby pozazdrościć niejedna kobieta, z absolutnie zachwianymi proporcjami głowy robi na mnie wrażenie zagubionego. Może przestraszonego drylem za murami koszar.

Kolejną zagadką, której nie potrafię rozwikłać jest temat rzeźby. Młodzieniec bawiący się z psem. Nie sądzę, żeby to była tylko scena rodzajowa. Rzeźba opowiada historię, która wówczas żyjącym była dobrze znana.

Patrząc na formę rzeźby można podejrzewać, że jest projektem statuetki bądź pomnika. Może nawet już istniejącego w przestrzeni publicznej. Bardzo nowoczesne ujęcie tematu każe przypuszczać, że powstała w XX wieku.

Rzeźba, którą oferuję, należy do wyodrębnionego przez badaczy nurtu sztuki kolonialnej. Ma być odpowiedzią artystów pochodzących z Afryki na kolonizację i kontakt z zachodnią cywilizacją, na traumę niewolnictwa. Rzeźby te przedstawiają zwykle rdzennych mieszkańców Afryki w europejskich strojach, korkowych hełmach czy mundurach wojsk kolonialnych.