Strona główna

Procesowi rozdrabniania kawy w mehbash lub mihbay bo tak nazywa się moździerz towarzyszył rytmiczny dźwięk bowiem moździerz jest zarazem rodzajem instrumentu perkusyjnego. Podczas ubijania każdy tworzył własny indywidualny, charakterystyczny rytm.

Oferowany dzban jest moim zdaniem przykładem porcelany produkowanej na eksport do Europy. Więcej nawet, jego nietypowy dla Japonii kształt powstał pod konkretne zamówienie, prawdopodobnie na podstawie dostarczonego wzoru.

I jeszcze jedno. Wiele dzieł tego artysty opisanych jest przymiotnikiem „brutalistyczne”. Nie zgadzam się z tą łatką. Z tego co wiem „art brut” to sztuka nieokrzesana i naiwna. Tu mamy sztukę przefiltrowaną przez historię i historię sztuki. Odnoszącą się do wielu kanonicznych symboli kultury.

 Tam zawsze siedzisko było symbolem statusu społecznego. Przypisywano je konkretnym członkom plemienia, wodzowi i plemiennej starszyźnie.

. Dominująca nad tłumem ludzi, pozbawiona ciała głowa, bardzo przypomina plemienne rzeźby pochodzące z Afryki. Stroje, rysy twarzy postaci tworzących podstawę rzeźby sugerują raczej europejskie pochodzenie rzeźby.

Do kaligrafii używano specjalnego papieru chłonącego wilgoć, atramentu na bazie sadzy i zestawu pędzli. Od małych po ogromne. Obsadki były proste drewniane ale robiono je też z kości słoniowej, rogu, jadeitu, srebra czy korala.

Choć wiele tam komercyjnego badziewia, przeznaczonego na stragany dla turystów to czasem trafiają się perełki. Rzeźby przenoszące prymitywne cechy rzeźby plemiennej, jej spontaniczną autentyczność na współczesny grunt.

Prymitywny, intrygujący, pełen symboliki rysunek pokrywający ścianki naczynia, jest moim zdaniem również autentyczny. Nie ma nic wspólnego z bogatymi, okazałymi dekoracjami tworzonymi pod gusty turystów.

W moim przypadku wyobraźnia podpowiadała zaskakujące skojarzenia. I co ciekawe dalekie od erotyki, którą na pierwszy rzut oka, rzeźba jest przepełniona.

Rzeźbiarz zrobił wszystko aby podkreślić brzydotę przedstawionej twarzy. Na dodatek jest tak ekspresyjna i dynamiczna, że sportretowane zło nieomal wydostaje się z niej na zewnątrz.

Magię przechowywał w specjalnych naczyniach, zamykanych pokrywami, które wieńczyła postać przodka. Podobna postać występowała na wyciskarkach do limonki i laskach czarownika.

Także temat rzeźby pozostaje zagadką. Lew i koń jest łatwo rozpoznawalny, przy czym lew przedstawiony jest w bardzo archaicznej formie. Pytania budzi ukazana w dziwnym anatomicznie ruchu postać. Być może jest to anioł.