Strona główna

Rzeźba należy do nurtu twórczości artystycznej nazwanej umownie ekologiczną. Jest ostatnio dość modny na zachodzie Europy. Chodzi o to aby w sposób możliwie najmniejszy ingerować w pozyskany z natury materiał rzeźbiarski. Zwykle jest to gałąź, korzeń lub wyrzucona z morza kłoda drewna.

Poszukiwania w internecie zaprowadziły mnie na aukcje Hong Kongu, gdzie znalazłem identyczny wazonik. Z takim samym opisem jeśli chodzi o datę powstania. W cenie dziesięciokrotnie wyższej niż moja.

Przypuszczam, że maska nawiązuje do kształtu ludzkiej czaszki a więc jest związana z kultem kości przodków.

Warto na koniec zauważyć, że mimo pędu do nowoczesności, artyści japońscy nigdy nie zrezygnowali z rodzimych tematów. Stąd wieśniak w tradycyjnym stroju, z japońską krótką fajką, motyką o egzotycznym w Europie kształcie.

 To charakterystyczne dla tego artysty. Tematy sakralne, które są często obecne w jego twórczości, przedstawia w sposób znacznie odbiegający od naszych wyobrażeń.

Jedno jest pewne. Zarówno wiewiórki jak i winogrona bardzo rzadko występują w sztuce tego regionu. Czyni to kadzielnicę wyjątkową na tle setek dostępnych tego typu przedmiotów.

„Rytm muzyki” jest uważany za jedną z ważniejszych tajskich rzeźb. Udaną próbę połączenia tożsamości Wschodu z nowoczesną sztuką światową.

Procesowi rozdrabniania kawy w mehbash lub mihbay bo tak nazywa się moździerz towarzyszył rytmiczny dźwięk bowiem moździerz jest zarazem rodzajem instrumentu perkusyjnego. Podczas ubijania każdy tworzył własny indywidualny, charakterystyczny rytm.

Oferowany dzban jest moim zdaniem przykładem porcelany produkowanej na eksport do Europy. Więcej nawet, jego nietypowy dla Japonii kształt powstał pod konkretne zamówienie, prawdopodobnie na podstawie dostarczonego wzoru.

I jeszcze jedno. Wiele dzieł tego artysty opisanych jest przymiotnikiem „brutalistyczne”. Nie zgadzam się z tą łatką. Z tego co wiem „art brut” to sztuka nieokrzesana i naiwna. Tu mamy sztukę przefiltrowaną przez historię i historię sztuki. Odnoszącą się do wielu kanonicznych symboli kultury.

 Tam zawsze siedzisko było symbolem statusu społecznego. Przypisywano je konkretnym członkom plemienia, wodzowi i plemiennej starszyźnie.

. Dominująca nad tłumem ludzi, pozbawiona ciała głowa, bardzo przypomina plemienne rzeźby pochodzące z Afryki. Stroje, rysy twarzy postaci tworzących podstawę rzeźby sugerują raczej europejskie pochodzenie rzeźby.